curveVan de week ontving ik een verslag over Emiel van het woonhuis.

Een verslag waarin van A tot Z beschreven staat hoe het met de ontwikkeling van Emiel gesteld is.

Er zijn gesprekken geweest, observaties, onderzoeken en interviews. Er zijn eerdere onderzoeksverslagen bijgehaald. Ziekenhuis bevindingen en artsenmeningen. Ik heb gesprekken gehad en heb vragenlijsten ingevuld. De zorgcoördinator van het woonhuis heeft dit ook gedaan. Dit alles is naast elkaar gelegd en dan komt er een totaal plaatje Emiel uit.

Wie is Emiel? Waar staat Emiel? Wat kan Emiel? Wat zijn de mogelijkheden van Emiel...

En natuurlijk wist ik alles en is niks nieuw, maar om het zo zwart-wit op papier te lezen, raakt toch wel.

Ik had steeds het beeld dat Emiel aan de bovengrens van slimheid zat van de verstandelijk beperkte medemens. Dat is voor een stuk ook wel zo, en dan op cognitief gebied. Emiel onthoudt feiten, kan getallen optellen, kan alle woorden en zinnen lezen, praat best goed. Sociaal-emotioneel scoort hij veel lager dan gemiddeld. Ze hebben hierbij zijn ontwikkeling vergeleken met die van de gemiddelde cliënt van de instelling waar hij woont.

Emiel is 17 jaar en zit cognitief op een leeftijd tussen de 4.5 en 11.5 jaar.

Sociaal zit Emiel op het niveau van een 2 jarige.

Emotioneel zit hij op het niveau van een 5 jarige.

Geen wonder dat hij de begeleiding nodig heeft die bij een kleuterleeftijd hoort. En hoe groot is de kans om hem te overschatten. Emiel snapt het wel, Emiel kan het wel, Emiel begrijpt dat wel. Ja, hij begrijpt heel veel, maar het omzetten in gedrag, in emoties, in begrip van sociale relaties, op dat gebied is hij net zo ver als een kind dat in groep 2 zit. Dan snap ik ook meteen weer waarom het zo pittig is om hem mee te laten draaien in een gezin. Emiel heeft kenmerken van ADHD, PDD-NOS en NLD. Zijn totale IQ is gemiddeld 53.

Tja, en wat zeggen al deze getallen?

Deze gegevens zijn helpend om hem juist op sociaal-emotioneel gebied goed te begeleiden en te stimuleren om zich verder te ontwikkelen. Zonder hem te betuttelen hem verantwoordelijkheid geven, hem sturen. Het ontwikkelen van eigenwaarde en zelfvertrouwen is hierbij erg belangrijk. Complimenten geven en het goede voorbeeld laten zien. Emiel resoneert mee met de stemming van de ander volgens het verslag. Pffff....heb ik ff flink negatief zitten resoneren als gevolg van de scheiding en het hele traject met ziekenhuistoestanden afgelopen jaren. Ja, ja, ik ben ook maar een mens. Ik weet het. Maar als ik wist wat ik nu weet, was ik er anders mee omgegaan. Maar wellicht kon ik destijds niet wat ik ondertussen beter onder de knie heb. Ook ik ben erg gegroeid in al die jaren. Laten we wel wezen, wat weet je er nou van als je kinderen krijgt. En zeker met een speciaaltje en met een scheiding wordt het er allemaal niet makkelijker op.

Emiel lijkt echt zijn rust te hebben gevonden. Het is nog steeds stabiel. En dat komt omdat hij binnen het woonhuis de begeleiding krijgt die hem goed doet. Ik zou tegen alle ouders willen roepen die twijfelen en worstelen met wel/niet hun kind een plekje gunnen buitenshuis, in een speciale omgeving: DOEN!!!!! Probeer vanuit je kind te denken. Natuurlijk wil elk kind het liefste thuis zijn. Maar een woongroep wordt ook een thuis. En de structuur en het ritme en de professionele begeleiding die ze daar geven, dat kan je niet zelf.

Ik heb nu weer een gezonde moederrol. En Emiel kan gewoon Emiel zijn.

Ik mag Emiel knuffelen en vertroetelen als ik hem zie. Ik voed hem nog steeds mee op. Maar de verpleegkundigen van het woonhuis begeleiden hem professioneel. En dat is wat Emiel nodig heeft. In combinatie met wat medicatie.

Van de week miste ik hem. Meestal zoekt Emiel een paar keer doordeweeks contact via whatsapp en kletsen we wat. Dit keer bleef het stil. Ik zat te twijfelen of ik zelf zou appen, maar dacht "ik moet het initiatief aan hem laten." In plaats daarvan mailde ik het woonhuis met mijn gedachten hierover. De reactie die ik terugkreeg stelde me gerust. Emiel zoekt echt wel contact met mij als hij er behoefte aan heeft. Hij heeft zelfs aangegeven voortaan op zaterdagochtend naar huis te willen voor het weekend in plaats van op vrijdagavond. Dan kan hij eerst uitrusten van de schoolweek.

Hoe fijn dat hij dit aan kan geven. En hoe fijn voor Puck, Joeri en mijzelf dat we die vrijdagavond voor onszelf hebben.

Afgelopen zondag bracht ik Emiel rond 5 uur, voor het avondeten terug naar het woonhuis. Me licht bezwaard voelend dat ik hem niet na het eten bracht. We kwamen binnen en er belde een bevriende bewoner van een ander woonhuis. Hij wilde die avond na het eten bij Emiel op bezoek komen om samen te gamen. Emiel kwam er niet uit aan de telefoon en de leidster nam het over. Emiel en zijn vriend hebben die zondagavond samen gezellig gegamed.

En dan maak ik me nog zorgen dat hij op het woonhuis woont????

In november wordt Emiel 18 jaar.

Dan zal het nog weer een stukje makkelijker worden voor mij. Als je 18 bent, is het logisch dat je niet meer thuis woont.

Ik krijg vrijheden en probeer ze te pakken. Stom dat je aan nieuw verworven vrijheid zo moet wennen. Ik wel in ieder geval. Ik maak net zulke stappen als Emiel. In april ga ik voor mijn werk een week naar het buitenland. Ik had nooit gedacht dat ik dat zou doen, dat het zou kunnen.

Op dit moment zijn er geen grote zorgen. Ik klop het een beetje af, maar ik geniet met volle teugen van de stabiliteit. En nogmaals: ouders met een 22q11 zoon of dochter: als het thuis wonen echt niet meer gaat... Hoe moeilijk ook, hoe verdrietig ook. Zoek een goede plek waar je kind kan zijn wie hij is en dat zal voor iedereen veel opleveren. Het traject ernaartoe is zwaar, zeker als je het vanuit nood of crisis genoodzaakt bent te doen. Maar het heeft ons zoveel opgeleverd.

Emiel heeft niet de hoofdkenmerken van 22q11, zo staat in het verslag.

Geen hartafwijking, maar tientallen andere grote en kleine kenmerken.

Iedereen is anders, ook met 22q11.

Dit is een blog over één persoon, over één gezin. Over Emiel, over zijn zus en broer, over mij.

Het verslag gaat in de kast.

Want Emiel is en blijft gewoon Emiel. Mijn Emiel.

blogHet is vrijdagavond een uur of elf.

We hebben een fijne kerstvakantie. Een hele fijne kerstvakantie.

Joeri heeft kunnen knallen met oud en nieuw omdat Emiel met zijn vader naar België was, waar bijna niet geknald wordt. Kerst hebben we gezellig gegeten. Ik ben eerste kerstdag zelfs aangeschoven bij de vader van de kids. En Emiel is tussendoor op het woonhuis geweest. Waardoor hij zijn rust had. En wij, Puck, Joeri en ik, voor het eerst sinds tijden allemaal hebben kunnen doen wat we leuk vonden. Bijna een gewoon gezinsleven ;).

Het gaat zo ontzettend veel beter dan 2 jaar geleden. Toen was het crisis, met enorme woede buien, een crisisopname en heel het gezin stond in de overleefstand. Ik kan nog steeds moeilijk bevatten dat het zo goed gaat. Blijf steeds alert op bommetjes die gaan ontploffen. Maar het is stabiel. Enorm stabiel. Deze kerstvakantie was de eerste vakantie sinds jaren dat ik zelf ook echt vakantie heb gehad. Wat een walhalla. Wat heerlijk en wat heb ik genoten van de vrije tijd, van de kids en van vriendinnen en familie. Puck zit weer vaak beneden en gaat niet meteen naar haar kamer na het avondeten. Joeri, Puck en de vriend van Puck spelen beneden weer spelletjes op de Wii. Als iedereen thuis is is iedereen beneden en is het knotsgezellig. Als Emiel thuis is, zit hij er bij en gaat het ook goed. Ik heb Puck en Joeri wel op het hart gedrukt, die momenten dat Emiel thuis is, ook respectvol met hem om te gaan. En dat gaat aardig. Irritaties zullen er altijd zijn, maar dat is bij alle broers en zussen het geval.

Het is vrijdagavond een uur of elf.

Emiel en Joeri hangen nog wat op de bank, de tv is uit en we gaan zo allemaal slapen. Puck is net naar boven, dus die mist een leuk gesprek ;).

We raken namelijk onverwachts in gesprek over seks.

Emiel is 17 jaar.

Sociaal emotioneel is hij een kleuter en qua cognitieve ontwikkeling een jaar of 9.

Hij heeft een puberlijf met alles erop en eraan.

En toch is er weinig te merken van ontluikende seksualiteit.

Soms hoor ik hem wel eens lachen om het woord "tieten."

Maar ja, dat doen kleuters ook.

Als we het hebben over verkering en verliefdheden dan zegt hij op alles "weet ik niet."

Maar als hij dan moet kiezen dan wil hij later toch liever een vriendin dan een vriend. Op school schijnen alleen maar "gehandicapte en stomme" meisjes te zitten. Maar meisjes stom vinden is dan wel weer een goed teken, de voorbode van dat je ze razend interessant gaat vinden.

Het liefste van alles wil hij de Nintendo Switch. Een nieuwe game console die in maart op de markt komt. De liefde voor het gamen zit heel diep. Als een meisje zijn hart ooit gaat stelen, dan moet ze toch echt van gamen houden. Anders wordt het een onmogelijke zaak. En van voetbal.

Het is vrijdagavond een uur of elf.

Net als we naar bed willen gaan vertelt Emiel dat hij op een of andere vage site komt op zijn laptop.

Emiel vertelt dat hij daar chat met mensen en dat je daar alles kan laten zien. Ik krijg een hartverzakking. Zit hij op sites waar mensen hun hele hebben en houwen laten zien??? Gelukkig kan Joeri vertellen dat de site die Emiel bedoelt onschuldig is. Toch tijd om het dan wat diepgaander over internet en seks te hebben, dacht ik zo.

Emiel vind het enorm raar om hierover te praten. Hij doet niet aan seks en er over praten al helemaal niet. Dat is volgens hem raar omdat je dat niet midden in de kamer doet. Ik zei: "Dat klopt, Emiel, maar iedereen doet aan seks, dat is helemaal niet raar. En iedereen kijkt wel eens naar seks op internet. Dat is ook niet raar en hoef je je niet voor te schamen." Joeri kijkt me veelbetekenend aan. "Maar dat doe ik niet," zegt Emiel. "Ik kom er wel eens per ongeluk op, maar ik kijk niet." Daarna vind ik het ook wel verstandig om te vertellen dat wat je op die sites ziet niet is wat de meeste meisjes gezellig vinden. Dat je elkaar aanraakt omdat je verliefd bent en nooit iets mag doen wat de ander niet wil. "Maar dat doe ik ook niet," zei Emiel meteen. "Nee, dat weet ik Emiel. Je mag alleen elkaar aanraken en knuffelen als je het allebei wil."

Het is even stil en Emiel zegt: "seks is traditie." Die moet ik even tot me door laten dringen. "Ja, Emiel, seks is traditie..." Joeri en ik moeten lachen.

Laten we het daar dan maar weer even bij laten. We hebben net de kersttraditie achter de rug, de traditie van oud en nieuw vieren, en daar hebben we dan bij tijd en wijle de traditie van seks bij.

Ik probeer natuurlijk te peilen hoe Emiel met zijn eigen seksualiteit omgaat. Maar er is bar weinig van te bespeuren. Ook wil ik hem beschermen tegen verkeerde bedoelingen van anderen. Dus ik doe er nog een schepje bovenop: "Emiel, als iemand jou aanraakt aan je kruis, dan mag dat niet. Tenzij je verkering hebt en verliefd bent op elkaar."

Hij kijkt mij aan of hij het in Keulen hoort donderen. "Waarom zou iemand hem in vredesnaam daar willen aanraken???" zie ik hem denken. Joeri denkt blijkbaar hetzelfde, want hij staat op en gaat naar boven.

Ik vind Emiel een lieve en leuke jongeman. Natuurlijk, het is mijn zoon. En ik gun hem dat hij ooit verliefd gaat worden. Met alles erop en eraan. We zullen zien.

Maar goed, de kerstvakantie is afgelopen.

Iedereen weer naar school.

Het was de fijnste kerstvakantie ever.

Met enorm veel gezellige momenten. Met Emiel en zonder Emiel.

Het is vrijdagavond een uur of elf.

En ik ben happy met mijn gezin.

En ik denk dat Puck, Emiel en Joeri ook happy zijn.

Beren op de weg 

Tegenwoordig is "leven in het NU" helemaal hot. In plaats van leven van vakantie naar vakantie, dromen over betere tijden, je verheugen op wat allemaal nog gaat komen proberen we te genieten van het moment waarin we op dat moment zitten. Niks mis mee. Niet teveel piekeren over de dag van morgen, alle beren die op de weg kunnen zitten gewoon omverduwen en je bewust zijn van jezelf en het contact met mensen om je heen. Daar schijn je het meest gelukkig van te worden. Yoga, mediteren, dansen, zingen, wandelen, de natuur in, bewegen, allemaal dingen waardoor je voelt dat je leeft en in het NU bent.

Oké, mooi verhaal, echter, op het moment dat je kinderen hebt verandert er wel iets heel essentieels. Namelijk dat je de enorme taak hebt om een nieuw wezen op weg te helpen in het leven. Waarbij "loslaten" nog zo'n mooi modewoord is. Vanaf de geboorte laat je je kind los de wereld in. Er is steeds een wankel evenwicht tussen net dat zetje geven en vertrouwen dat je kind het zelf redt, en toch nog aan de hand een stuk meelopen. Leren fietsen is hier een perfect voorbeeld van. Wanneer geef je je kleuter net dat laatste zetje op zijn fiets en laat je los. Er is een kans dat hij omdondert, maar er is ook een kans dat hij triomfantelijk bij je vandaan fietst. En is het zo erg als hij valt? Nee, in de meeste gevallen niet.

Toekomstmuziek. In het woordenboek omschreven als: mooie, maar voorlopig (irreële)verwachtingen, plannen.

Voor je kinderen heb je plannen. Voordat ik kinderen had zag ik van alles voor me. Ik had er ook wel bij stilgestaan dat ik een kind zou kunnen krijgen wat niet gezond zou zijn. Ik had me bedacht dat ik een kind kon krijgen met down syndroom bijvoorbeeld. Ik wilde geen testen, ieder kind was welkom. Ik had de gedachte "als je ervoor kiest om een kind te krijgen, dan ga je niet selecteren aan de poort." Zo van, ik wil wel een kind, maar alleen een gezond kind. Zo werkt het niet. No offense aan een ieder die dit wel laat testen. De realiteit van kinderen opvoeden blijkt heel wat minder romantisch dan ik dacht. Eén voordeel, ik heb jaren in het nu, in het moment geleefd, puur en alleen omdat ik werd geleefd door 3 kinderen in mijn leven.

De zorg om Emiels toekomst is er altijd. De grootste beer die ik zie is "wat als ik er niet meer ben????" Ik duw die beer regelmatig van de weg de berm in, maar hij komt steeds terug. Het is een grote zware bruine beer, wel één die me vriendelijk aankijkt als hij weer eens op mijn pad verschijnt. Ik heb besloten om maar vrienden met deze beer te worden. Eigenlijk ook weer een hype, je angsten en zorgen omarmen in plaats van je ertegen verzetten.

Dus ik ben al jaren met Emiels toekomst bezig. Op school werken ze met profielen. Daarmee wordt een inschatting gemaakt hoe de toekomst in de maatschappij er voor een leerling uit gaat zien. Emiel heeft jaren in profiel 4 gezeten. Een profiel die arbeidsgericht is. Door de nieuwe wetgeving zou dat betekenen dat Emiel bij een gemeentebedrijf aan de slag moet. Daar had ik een heel hard hoofd in en heb dat vorig jaar besproken op school. Afgelopen week had ik weer een gesprek met zijn docent en tot mijn verbazing hoorde ik dat Emiel nu in profiel 3 zat. Hier ben ik enorm blij mee. Want dat betekent dat hij voor dagbesteding in aanmerking komt. Gewoon lekker blijven wonen in de instelling waar hij nu woont en binnen die instelling een plek op een dagbesteding. En Emiel weet al wat hij wil. Werken bij een soort autowasstraat annex winkeltje. Mooie auto's kijken en af en toe ergens met een spons overheen.

Het lijkt raar dat ik hier heel blij van wordt. Maar ik zie Emiel niet functioneren in de gewone mensenwereld. Ik zie hem in een setting tussen andere mensen met een verstandelijke beperking en met begeleiding die hem aanzwengelt. Wat een enorme opluchting! Een enorme last valt van mijn schouders. De beer op de weg is weg gesjokt en de toekomst ligt weer open. Ik merk ook dat naarmate hij richting de 18 gaat ik hem makkelijker los kan laten. Dan voelt het ook logischer dat hij niet meer thuis woont. Hij ging uit huis met 15 en dat is toch niet wat je wil. Wat ook meehelpt is dat Emiel vorige week voor het eerst op het woonhuis goed ziek is geweest en dat hij dat goed heeft doorstaan zonder mij aan zijn zijde. Ik moest werken en kon hem niet mee naar huis nemen. Hij sliep op het woonhuis en heeft heel knap 's nachts een paar keer de nachtdienst geroepen. En die verpleegster kwam er dan aan op haar fiets en zorgde voor hem en dekte hem weer toe. Pfoeh, heftig voor mij. Maar voor Emiel volgens mij prima. Hij heeft niet geappt dat hij naar huis wilde. Tuurlijk ben ik zo snel als ik kon op bezoek gegaan, maar de primaire zorg voor een zieke Emiel ligt doordeweeks niet meer bij mij.

De allergrootste beer is "wat als ik er ooit niet meer ben. Wat dan?" Maar ook die beer schuift al langzaam op richting de berm. Want, heb ik niet al genoeg ervaren dat hij op een prima plek zit? En nu zitten Puck en Joeri nog in een fase waarin ze er niet aan moeten denken om ooit een stukje van mijn rol over te nemen, maar wie weet. Ik ben van plan heel oud te worden en tegen de tijd dat zij als zus en broer mogen gaan mantelzorgen zijn ze ver volwassen. En ook al kunnen of willen ze het niet, dan vertrouw ik er ook op dat het wel op zijn (bere)pootjes terecht komt.

Toekomstmuziek. Plannen voor de toekomst. Leven in het nu, je angsten omarmen en loslaten. En vooral vertrouwen hebben in dat alles zijn beloop heeft. Emiel heeft zijn pad, ik loop mee, naast hem, zo lang als het nodig is en ik het kan. Ik wil aan de term toekomstmuziek een andere definitie geven. Niks niet irreële verwachtingen. Gewoon realistisch zijn en genieten van de muziek die er NU is en in de toekomst ook zal zijn. En die muziek kan je ten alle tijden voor een stukje zelf maken.

Fijne feestdagen! Geniet er van!

taartEmiel is jarig!

Ik had Emiels verjaardag zo rustig mogelijk gepland. Op zondag alleen opa, oma, broer, zus met vriend, papa, stiefmama en ikke. De visite zat gezellig buiten in het herfstzonnetje te praten en te genieten van koffie en taart. Emiel is niet buiten geweest en heeft de hele middag op de bank doorgebracht. Enorm veel spanning voor zijn cadeau, een nieuwe mobiel. Op woensdag was Emiel echt jarig en heb ik hem na schooltijd naar huis gehaald. Ik wist wel dat dat veel zou zijn voor hem. Het doorbreken van de wekelijkse routine is iets wat ik eigenlijk niet moet doen. Maar hij was jarig....en dan hoor je thuis bij je moeder. Ik had er zelf al veel moeite mee dat ik woensdagochtend wakker werd zonder Emiel in huis om te feliciteren. Je kind wordt 17 en je bent niet de eerste om hem een verjaardagskus te geven. Niet leuk.

Emiel wil niet in de belangstelling staan.

Emiel wil geen hand geven en iemand aankijken en dan "gefeliciteerd" horen.

Maar hij weet dat het erbij hoort, dus accepteert hij het van zijn naaste familie en vrienden. Als iemand hem per whatsapp of op Facebook heeft gefeliciteerd, snapt hij er niks van als ze hem dan in het echt ook nog gaan feliciteren.

Wat Emiel helemaal pertinent NIET wilde, was dat medebewoners van zijn woonhuis hem een hand zouden geven op zijn verjaardag. En ik snap wel waarom...een aantal van hen zijn overenthousiast en willen je het liefst omhelzen. En dat vindt Emiel vreselijk. Emiel wil gepaste afstand. Iedereen in zijn eigen ruimte en geen risico dat iemand hem aanraakt. De leidsters mochten hem wel een hand geven.

Tuurlijk ging het niet helemaal zoals ik zo zorgvuldig gepland had. Emiel mee naar huis nemen in de middag viel niet zo goed. Puck en Joeri hadden net tentamens en proefwerkweek en waren wel happig op een gebakje(die een beetje tegenvielen qua lekkerheid), maar gingen daarna hun eigen gang met hun leerwerk. Na het avondeten wilde Emiel niet terug naar het woonhuis. "Waarom kan ik niet thuis wonen bij jou?" Het was de eerste keer dat Emiel dit zei. En hij woont nu ruim een jaar in het woonhuis. Ik was moe, van de spanning van Emiel , van het feit dat ik in de ochtend gewoon gewerkt had, van het feit dat ik voor de zoveelste keer in de auto moest stappen om ruim een uur onderweg te zijn om Emiel weg te brengen. Ook lichtelijk verdrietig dat Emiel niet meer thuis woont. Ook al is het dagelijks leven zoveel makkelijker geworden, je kind uit huis om deze reden is en blijft NIET leuk. Ik begin er aan te wennen, te wennen aan dat Puck, Joeri en ik een gewoon leven hebben als Emiel op het woonhuis is. En dat wil ik eigenlijk niet. Ik wil er niet aan wennen dat hij weg is.

De planning is om in de avond bij de koffie de verjaardag van Emiel nog op het woonhuis te vieren met leiding en bewoners. Bepakt en bezakt met schone was, en cakejes voor bij de koffie, komen we op het woonhuis aan. De eerste bewoner wil Emiel meteen een hand geven en hem feliciteren. Ik kan hem tegenhouden en zeg snel: "Emiel wil geen hand, wel heel lief van je, maar alleen gefeliciteerd zeggen is goed." Een beetje verbouwereerd druipt deze bewoner af. Emiel is zichtbaar moe. In de keuken leggen we de cakejes op een schaal en dan komt een bewoner van het aangrenzende woonhuis vol overgave met uitgestrekte hand op Emiel aflopen. Er staan drie leidsters in de keuken, en ik voel me daardoor wat minder geroepen om meteen in te grijpen. Toch probeer ik deze bewoner tegen te houden met dezelfde woorden als waarmee ik de andere bewoner tegenhield, maar deze keer komt het niet aan en hij stoomt zo door, met de intentie om Emiel ook nog eens een stevige verjaardagsknuffel te geven. En dan knapt Emiel. Hij mept de hand van de bewoner weg en schreeuwt en schopt en loopt naar zijn kamer. Onderweg gooit hij wat stoelen in de lucht en trapt tegen alles wat voor zijn voeten komt. Hij ploft op bed met zijn gezicht in het kussen, snikkend... De bewoner raakt ook volledig overstuur en leidsters kalmeren hem en ik loop Emiel achterna.

Emiel wil de huiskamer niet meer in, niet zijn verjaardag vieren met zijn stomme huisgenoten. Als hij een beetje gekalmeerd is stel ik voor alvast te douchen. Dat wil Emiel wel. Schoorvoetend gaat hij onder de douche en ik zit erbij op een krukje. Doodmoe, wij allebei. Het was toch too much. Terwijl ik zo zorgvuldig had nagedacht over zijn verjaardag. Eigenlijk is het elk jaar "feest" van de herfstvakantie tot na de kerstvakantie. Het begint met de spanning wat Emiel voor zijn verjaardag zal vragen, na zijn verjaardag begint de spanning voor Sinterklaas en dan de spanning voor het vuurwerk, waar hij bang voor is. Wat voor andere mensen gezellige, warme, familie-weken zijn, is het voor Emiel een poel van spanning en onzekerheid. Sinterklaas vieren we niet meer, Emiel weet ruim van te voren wat hij krijgt aan cadeautjes...er komt bijna geen visite, en toch...toch valt het niet te regisseren. Zo'n drama is het nou ook weer niet, maar het raakt mij enorm, om mijn menneke zo machteloos te zien, zo vol spanning, zoveel moeite hebbend met feestdagen en vakanties.

Anyway, na het douchen is de lucht wat geklaard en de leiding stimuleert Emiel om het goed te maken met de medebewoner. En die wil het natuurlijk goed maken met het geven van een hand, maar dat weten we gelukkig te voorkomen. De leidsters pakken het enorm goed aan. Daar lette ik natuurlijk goed op, hoe doen zij dat bij dergelijke escalaties. Er worden niet zoveel woorden aan vuil gemaakt, Emiel wordt vooral aangesproken op dat hij toch echt wel jarig is en we het wel heel fijn zouden vinden als hij nog mee koffie drinkt met de groep. Dan komt er nog een bewoner thuis die meteen ook Emiel wil feliciteren, en nu begint iedereen meteen te roepen "Emiel wil geen hand!!!!" Zijn huisgenoot schrikt zich een hoedje en snapt er niks van, maar zijn moeder is erbij en die legt hem uit dat Emiel echt geen hand hoeft. Daarna drinken we koffie en ranja en smullen van de cakejes. Toch heel fijn om het zo nog af te sluiten en dat Emiel zijn verjaardag positief afrondt.

Daarna breng ik hem naar zijn kamer en naar bed. Hij is uitgeput...

In de keuken praat ik nog na met de leidsters en stap dan weer in de auto naar huis, waar Joeri op de bank op me zal zitten te wachten.

Ik ben kapot. Wat een verjaardag. En thuis gaat de molen weer door. Aandacht geven aan Joeri, aan Puck, aan de hond, en donderdag er weer vroeg uit en naar het werk.

Op naar Sinterklaas op school, (Emiel moet een surprise maken voor een klasgenoot, lees: ik maak een surprise), kerstvakantie waarbij Emiel veel meer dagen op het woonhuis zal doorbrengen dan dat ik zelf zou willen, maar is wel verstandig.

Komende week nog een middagje ziekenhuis met vervolg allergie onderzoek. Ook enorm belastend, vooral omdat hij anderhalf uur moet wachten na de test. Maar goed, opa en oma gaan dat ziekenhuisbezoek met hem doen. Dan kan ik thuis zijn voor Joeri. Mijn andere menneke van 14. Die wel zegt dat hij het helemaal niet erg vindt als ik niet thuis ben, maar me wel appjes stuurt met de vraag wanneer ik weer thuis ben en elke avond gezellig naast me op de bank komt zitten.

Een goede kennis van me zei laatst tegen me: " Sanne, het leven is geen ponykamp."

Die vond ik wel heel grappig. Nee, het leven is geen ponykamp. Het leven is bij tijd en wijle helemaal niet zo tof. Gelukkig zijn er dan altijd ook weer momenten van geluk, van tevredenheid, van voldoening. Emiel die blij is met zijn mobiel. Joeri die gezellig bij me op de bank zit. Puck die bij de herstart van haar studie alle vakken heeft gehaald in de eerste tentamenweek. Lachen met vriendinnen, voldoening op het werk. En ik kan het niet vaak genoeg herhalen; de ongelooflijke rijkdom die ik mag ervaren met mijn drie geweldige pony-kinderen. Wat een uitdaging, wat een liefde, en wat een struggle als één van de pony's tijdelijk op hol slaat. En Fred, weliswaar ook geen pony, maar wel de liefste hond van ons kampje.

4 handenLaatst zei ik tegen mijn vader, de opa van Emiel: "Eigenlijk gaan de blogs over mij, en niet zozeer over Emiel." Ze gaan over hoe ik als moeder, als vrouw en als mens aan het hoofd sta van een gezin, waar Emiel een onderdeel van is, net zoals Puck en Joeri dat zijn. Over hoe ik het ervaar, leven met Emiel, leven met 22q11 in ons gezin. Samen zijn we een heel hecht kwartet. Compleet gemaakt door trouwe viervoeter Teddie en poezenbeesten. We wonen al bijna 12 jaar zonder een papa in ons huis. Papa woont twee straten verderop en we hebben al die jaren een weekendregeling gehad.

Dat maakt dat we met ons vieren een heel gesloten systeem zijn. Door de beperking van Emiel is ons sociale leven jarenlang niet veel geweest. We gingen niet samen naar verjaardagen en bij ons kwamen alleen bepaalde vriendjes en vriendinnetjes. Door de woedebuien van Emiel hebben Puck en Joeri een flinke knauw gehad. Vooral Puck heeft zich hier enorm door laten raken. Avonden en nachten hebben we elkaar getroost, gekletst, gelachen en gehuild. Om ons maffe leven, de heftige momenten met Emiel, de zorgen, de impact die dat op iedereen had en nog steeds heeft.... We zijn een gezin waarin veel gek gedaan wordt, gedanst, grapjes gemaakt worden en veel kan. We zijn heel open naar elkaar, bespreken veel. Ik ben een open boek, niet altijd handig. De emoties zijn nogal zichtbaar, zullen we maar zeggen. Dus, door de jaren heen hebben de kids mij zien worstelen met het alleenstaande ouderschap...met de opvoeding...niet alleen met die van Emiel. En ze hebben ook alle vreugdemomenten van me gezien. Mijn trotsheid gevoeld en mijn liefde voor hen alle drie. We hebben regelmatig in onze broek geplast van het lachen.

Nu is alles redelijk stabiel, voor zover dat in ons gezin kan;). Puck wil graag zelfstandig gaan wonen. Is keihard aan het werken voor haar studie en is gelukkig met haar geweldig leuke vriend. Joeri zit in 3 Atheneum en is een ultieme klierkop, maar wel een enorm grappige. Vroeger sloegen Joeri en Emiel elkaar dagelijks de hersens in, nu zijn de botsingen op een ander niveau. Nog steeds wel geduw en gedoe, maar Joeri probeert hem nu met woorden voor de gek te houden. Goedgelovig als Emiel is, geniet Joeri natuurlijk met volle teugen als hij Emiel de volgende dingen wijsmaakt...

"Je kan je longen er uit boeren. Op scholen worden kinderen gewaarschuwd dat ze niet te hard moeten boeren omdat ze hun longen er dan uit boeren.

De Nintendo Switch is al uit in Friesland en als je hem wil kopen dan moet je een Fries identiteitsbewijs hebben.

Mama had je eigenlijk Toon genoemd, maar heeft je naam veranderd in Emiel toen je 5 was.

Een beroemde gamer heeft aids heeft omdat hij poep van zijn hond heeft gegeten."

Joeri komt dan gierend van het lachen mij vertellen dat Emiel dit allemaal gelooft. Ze hebben boven samen zitten gamen...dat is dan weer superleuk, dat ze dat doen. En tuurlijk gelooft Emiel niet alles, maar Joeri kan hem heel goed op het verkeerde been zetten. Emiel is geobsedeerd door de Nintendo die in 2017 uit gaat komen namelijk, en we hebben familie in Friesland. Emiel boert nogal veel en hard en poep blijft een geliefd onderwerp.

Als Emiel thuis is gaat het even enorm gezellig en goed, en dan steken de oude patronen weer de kop op en is het goed dat Emiel weer naar het woonhuis gaat.

Ik kan dat nu zonder tranen typen, maar we zijn dan ook een dik jaar verder nu.

Emiel en Joeri gamen even gezellig samen, Puck en Emiel knuffelen of bakken iets samen. Emiel slaapt een keer knus bij mij en we kletsen en babbelen over school en het woonhuis en wat hij allemaal gedaan heeft, en dan is het al snel weer goed...ook voor Emiel. Toen ik hem na de zomervakantie naar het woonhuis bracht, zuchtte Emiel heel diep toen hij daar zijn tas op zijn bed zette en zei: "Hé, hé, eindelijk rust...!" Ik was flabbergasted. Ik had me schuldig gevoeld dat hij van de 6 weken er 3 op het woonhuis had doorgebracht...maar voor Emiel was dit helemaal niet veel te veel. Hij hoeft ook liever geen vakantie. Hij wil liever schoolweken en weekenden.

En zo gaat het ook deze herfstvakantie. Weekend bij papa, nachtje logeren bij opa en oma, paar dagen woonhuis en paar dagen en weekend bij mij. En toch, toch is het thuis al snel te lang. Puck en Joeri leren voor school, spreken met vrienden af en gaan hun eigen weg. Emiel zit en zit en zit. Op de bank, op een stoel, op zijn bed. Hij gaat wel even mee een boodschap doen, maar wil verder helemaal niks. En ik ben ook iemand die er graag op uit gaat. En dat wil Emiel dus helemaal niet. Mijn vakanties (ik werk in het onderwijs) bestaan dus ook grotendeels uit thuis zijn met Emiel. En dat voelt zwaar...zo stom...ik zit op de laptop te kijken naar vakanties, naar weekendjes weg, naar stedentrips. Maar ik heb alleen vakantie als Emiel ook vakantie heeft. Dus kiezen voor mezelf voelt als een keuze tegen Emiel. Dan zal hij op het woonhuis verblijven, en ook daar zich snel vervelen. Puck en Joeri vinden dat ik nu echt in vakanties ook regelmatig voor mezelf moet kiezen...maar o wat is dat moeilijk.

Vandaag is het zaterdag en Emiel heeft vanmorgen gevoetbald. Een thuiswedstrijd die ze glansrijk gewonnen hebben. Bij de tegenpartij zie ik een meisje zeer fanatiek voetballen. Ik bekijk haar een paar keer goed en realiseer me dan dat ik haar gezicht ken van het 22q11-facebook netwerk. Dit meisje heeft net zoals Sam 22q11, en dat raakt me. Zonder dat Emiel en deze jongedame dit weten voetballen ze tegen elkaar.

Ik praat ook uitgebreid met een andere vader van een teamgenoot van Emiel over het invullen van de vakantie. Zijn zoon wil juist van alles en nog wat ondernemen in de vakantie. Het liefste alle pretparken aflopen. Tja, zo is er met elk kind wel iets. Alleen is het vaak niet gemiddeld maar een uiterste. Heel druk of juist heel passief.

Deze blog gaat over mij. Over hoe ik omga met het alleenstaande ouderschap met drie kinderen, waarvan één met 22q11DS. Een enorme uitdaging met enorm veel liefde en gezelligheid, maar ook met een stukje eenzaamheid voor ons alle vier. Emiel omdat hij beseft dat hij "anders" is. Puck en Joeri omdat er veel dingen in ons gezin "anders" gaan. Omdat ze altijd het gevoel zullen hebben veel in te hebben moeten leveren omwille van hun broer. Ik omdat het opbouwen van een stukje eigen leven na de scheiding zoveel hobbels met zich meebrengt, dat ik er elke keer weer mijn nek over breek.

Maar het is goed zo. Dit is wat het is en ik ben dolblij en voel me gezegend met mijn gezin. Morgen vieren we de 17de verjaardag van Emiel. De taart staat in de oven. Emiel wil geen slingers en geen kaarsjes en geen "lang zal ze leven." Wel wil hij geld en een nieuwe mobiel. Er komt een handjevol visite, wat voor Emiel te handelen is. We gaan er een supermooie zondagse verjaardag van maken!

En maandag, maandag allemaal weer naar school en ik ook weer aan het werk. Heerlijk ;).

En, wie weet...wat de volgende vakantie ons brengt.

 

Sponsors

Logo PromoBase 600px
logo slogan NL 300rgb
MIDM1
Frits foundation
LogoVanBodegom
 

Copyright steun22Q11.nl © 2014. All Rights Reserved.