Beren op de weg 

Tegenwoordig is "leven in het NU" helemaal hot. In plaats van leven van vakantie naar vakantie, dromen over betere tijden, je verheugen op wat allemaal nog gaat komen proberen we te genieten van het moment waarin we op dat moment zitten. Niks mis mee. Niet teveel piekeren over de dag van morgen, alle beren die op de weg kunnen zitten gewoon omverduwen en je bewust zijn van jezelf en het contact met mensen om je heen. Daar schijn je het meest gelukkig van te worden. Yoga, mediteren, dansen, zingen, wandelen, de natuur in, bewegen, allemaal dingen waardoor je voelt dat je leeft en in het NU bent.

Oké, mooi verhaal, echter, op het moment dat je kinderen hebt verandert er wel iets heel essentieels. Namelijk dat je de enorme taak hebt om een nieuw wezen op weg te helpen in het leven. Waarbij "loslaten" nog zo'n mooi modewoord is. Vanaf de geboorte laat je je kind los de wereld in. Er is steeds een wankel evenwicht tussen net dat zetje geven en vertrouwen dat je kind het zelf redt, en toch nog aan de hand een stuk meelopen. Leren fietsen is hier een perfect voorbeeld van. Wanneer geef je je kleuter net dat laatste zetje op zijn fiets en laat je los. Er is een kans dat hij omdondert, maar er is ook een kans dat hij triomfantelijk bij je vandaan fietst. En is het zo erg als hij valt? Nee, in de meeste gevallen niet.

Toekomstmuziek. In het woordenboek omschreven als: mooie, maar voorlopig (irreële)verwachtingen, plannen.

Voor je kinderen heb je plannen. Voordat ik kinderen had zag ik van alles voor me. Ik had er ook wel bij stilgestaan dat ik een kind zou kunnen krijgen wat niet gezond zou zijn. Ik had me bedacht dat ik een kind kon krijgen met down syndroom bijvoorbeeld. Ik wilde geen testen, ieder kind was welkom. Ik had de gedachte "als je ervoor kiest om een kind te krijgen, dan ga je niet selecteren aan de poort." Zo van, ik wil wel een kind, maar alleen een gezond kind. Zo werkt het niet. No offense aan een ieder die dit wel laat testen. De realiteit van kinderen opvoeden blijkt heel wat minder romantisch dan ik dacht. Eén voordeel, ik heb jaren in het nu, in het moment geleefd, puur en alleen omdat ik werd geleefd door 3 kinderen in mijn leven.

De zorg om Emiels toekomst is er altijd. De grootste beer die ik zie is "wat als ik er niet meer ben????" Ik duw die beer regelmatig van de weg de berm in, maar hij komt steeds terug. Het is een grote zware bruine beer, wel één die me vriendelijk aankijkt als hij weer eens op mijn pad verschijnt. Ik heb besloten om maar vrienden met deze beer te worden. Eigenlijk ook weer een hype, je angsten en zorgen omarmen in plaats van je ertegen verzetten.

Dus ik ben al jaren met Emiels toekomst bezig. Op school werken ze met profielen. Daarmee wordt een inschatting gemaakt hoe de toekomst in de maatschappij er voor een leerling uit gaat zien. Emiel heeft jaren in profiel 4 gezeten. Een profiel die arbeidsgericht is. Door de nieuwe wetgeving zou dat betekenen dat Emiel bij een gemeentebedrijf aan de slag moet. Daar had ik een heel hard hoofd in en heb dat vorig jaar besproken op school. Afgelopen week had ik weer een gesprek met zijn docent en tot mijn verbazing hoorde ik dat Emiel nu in profiel 3 zat. Hier ben ik enorm blij mee. Want dat betekent dat hij voor dagbesteding in aanmerking komt. Gewoon lekker blijven wonen in de instelling waar hij nu woont en binnen die instelling een plek op een dagbesteding. En Emiel weet al wat hij wil. Werken bij een soort autowasstraat annex winkeltje. Mooie auto's kijken en af en toe ergens met een spons overheen.

Het lijkt raar dat ik hier heel blij van wordt. Maar ik zie Emiel niet functioneren in de gewone mensenwereld. Ik zie hem in een setting tussen andere mensen met een verstandelijke beperking en met begeleiding die hem aanzwengelt. Wat een enorme opluchting! Een enorme last valt van mijn schouders. De beer op de weg is weg gesjokt en de toekomst ligt weer open. Ik merk ook dat naarmate hij richting de 18 gaat ik hem makkelijker los kan laten. Dan voelt het ook logischer dat hij niet meer thuis woont. Hij ging uit huis met 15 en dat is toch niet wat je wil. Wat ook meehelpt is dat Emiel vorige week voor het eerst op het woonhuis goed ziek is geweest en dat hij dat goed heeft doorstaan zonder mij aan zijn zijde. Ik moest werken en kon hem niet mee naar huis nemen. Hij sliep op het woonhuis en heeft heel knap 's nachts een paar keer de nachtdienst geroepen. En die verpleegster kwam er dan aan op haar fiets en zorgde voor hem en dekte hem weer toe. Pfoeh, heftig voor mij. Maar voor Emiel volgens mij prima. Hij heeft niet geappt dat hij naar huis wilde. Tuurlijk ben ik zo snel als ik kon op bezoek gegaan, maar de primaire zorg voor een zieke Emiel ligt doordeweeks niet meer bij mij.

De allergrootste beer is "wat als ik er ooit niet meer ben. Wat dan?" Maar ook die beer schuift al langzaam op richting de berm. Want, heb ik niet al genoeg ervaren dat hij op een prima plek zit? En nu zitten Puck en Joeri nog in een fase waarin ze er niet aan moeten denken om ooit een stukje van mijn rol over te nemen, maar wie weet. Ik ben van plan heel oud te worden en tegen de tijd dat zij als zus en broer mogen gaan mantelzorgen zijn ze ver volwassen. En ook al kunnen of willen ze het niet, dan vertrouw ik er ook op dat het wel op zijn (bere)pootjes terecht komt.

Toekomstmuziek. Plannen voor de toekomst. Leven in het nu, je angsten omarmen en loslaten. En vooral vertrouwen hebben in dat alles zijn beloop heeft. Emiel heeft zijn pad, ik loop mee, naast hem, zo lang als het nodig is en ik het kan. Ik wil aan de term toekomstmuziek een andere definitie geven. Niks niet irreële verwachtingen. Gewoon realistisch zijn en genieten van de muziek die er NU is en in de toekomst ook zal zijn. En die muziek kan je ten alle tijden voor een stukje zelf maken.

Fijne feestdagen! Geniet er van!

Sponsors

Logo PromoBase 600px
logo slogan NL 300rgb
MIDM1
Frits foundation
LogoVanBodegom
 

Copyright steun22Q11.nl © 2014. All Rights Reserved.