AfscheidHet is lente. De krokusjes bloeien in de berm. Ik fiets, op weg naar huis. Alles is anders, alles is in beweging. Ik zie kinderen op een grasveldje voetballen, de vogels fluiten. Alles is anders en dat maakt me blij en verdrietig. The circle of life....alles sterft en alles wordt opnieuw geboren. Ik kijk terug op heel wat jaren alleen wonen met 3 kids, waarvan 1 zoon met 22q11. Wat was het zwaar, wat was het mooi, wat heb ik geworsteld, wat heb ik getwijfeld en gezocht. En wat heb ik gelachen, gehouden van mijn kinderen, genoten, getroost, gesteund, geluisterd en gezorgd. Alles is anders. Het nieuwe hoofdstuk was al begonnen, ik wist het alleen zelf nog niet.

Emiel woont op een woongroep, het is nooit meer zoals het was. En het gaat goed met hem. Emiel is vaak thuis en dan hebben we het fijn. En hij vindt het helemaal prima om dan weer naar zijn woonhuis terug te gaan.  Zijn zus Puck gaat nu ook uitvliegen. Ze gaat samenwonen met haar vriend. Dat maakt dat Joeri en ik de hekken sluiten en grotendeels met ons tweetjes verder gaan in huis.

Ik ben tweeënhalf jaar geleden begonnen met het schrijven van blogs over ons gezin. En ook daar komt een einde aan. Het schrijven over Emiel en 22q11 is klaar, het is gedaan, het boek gaat dicht.

Emiel speelt niet langer meer de hoofdrol in mijn gezin, en wat een fijn nieuws is dat! Twee jaar geleden viel er veel te schrijven, alles was in beweging. Nu is er rust in Emiel, en ook in het gezin. Ik ben moeder van drie heel bijzondere kinderen van wie ik zielsveel hou.

Afscheid brengt ook weer nieuwe mogelijkheden. Nog meer ruimte voor mezelf. Beetje lege nestsyndroom wat je ook de positieve kant op kan buigen. Want wie was ik ook alweer? Wat ben ik los van mijn kinderen? Wat maakt mij gelukkig?

Ik heb met heel veel plezier geschreven. Ik was zo blij dat stichting steun 22q11 werd opgericht en ik niet de enige bleek te zijn die een kind met dit syndroom had. Ik voelde me verbonden met andere ouders.  Ook al was en is ieder mens met 22q11 anders, het feit dat er nu een site en een Facebook pagina was waarop we elkaar konden vinden, vond ik super. Als je kind klein is en 22q11 heeft dan is het een enorme onzekere zoektocht. Wat hoort bij 22q11 en wat is karakter? Waar moet je je zorgen over maken en wat gaat vanzelf weer over? Allerlei vage klachten, welke school moet je kiezen, hoe zorg je dat je kind niet overbelast raakt?

Nu Emiel bijna 18 jaar is, heb ik al die stappen doorlopen en ik kijk terug op een enorm pittig proces. Ik ga het niet mooier maken dan het is, het was zwaar, loeizwaar. Zus Puck en broer Joeri hebben jaren in een gezin geleefd waarin spanning was. En die spanning werd veroorzaakt door de continue dreiging van Emiels woedebuien. Met als dieptepunt de crisisopname in december 2014. En de weg daarna van het zoeken naar een oplossing. Gelukkig enorm goed gesteund door fantastische psychiater Dr. Vorstman, maar wat een zwaar traject. Het schrijven van blogs heeft me afgelopen jaren geholpen om alles voor mezelf op een rijtje te zetten. Ik kan ze nog niet teruglezen. Misschien dat ik dat na verloop van tijd wel kan. Hoe anders had ik me mijn gezin met kinderen voorgesteld. Hoe anders had ik gewild dat de jeugd van Puck en Joeri was geweest. Zo had ik het me niet voorgesteld toen ik 28 was en zwanger van de eerste ;).

Tja, that's life! Het leven is geen ponykamp. Het leven komt zoals het komt en je roeit met de riemen die er zijn. En dat heb ik gedaan.

Ik sluit een hoofdstuk af, een heel belangrijk hoofdstuk.

Ik schrijf hierna niet meer over Emiel en mijn gezin. Het is afgerond. De gezondheid van Emiel is stabiel, dankzij het juiste woonhuis en medicatie. Er zal vast nog wel het een en ander gebeuren in zijn leventje, net zoals dat in het leven van Puck en Joeri zal gebeuren. Maar de fase van "overleven" en grote zorgen is vooralsnog voorbij. En ik durf het te zeggen omdat het nu al 2 jaar stabiel is. Maar klop het voor alle zekerheid toch maar af ;).

En om dan positief af te sluiten...wat heb ik enorm veel geleerd in al die jaren. Heel cliché maar de basis is de liefde die ik voel voor Emiel, Puck en Joeri. Wat hou je onvoorwaardelijk van je kinderen. Een knuffel van je zoon of dochter zet je hart open en maakt dat dat het enige is wat telt. Daarnaast is de band met opa en oma enorm versterkt doordat ze er altijd voor mij en hun kleinkinderen zijn geweest. Onvoorstelbaar hoe dankbaar ik daarvoor ben.

Al is er maar één persoon die iets heeft gehad aan mijn schrijfsels, dan ben ik al enorm blij. Dank jullie wel voor het lezen! En ik heb maar één boodschap: vertrouw op het verloop van de dingen. Het leven loopt zoals het loopt, je kan een beetje bijsturen en soms moet je actie ondernemen, maar afscheid hoort bij het leven. Afscheid van het idee dat je een gezond kindje hebt, afscheid omdat je kind uitvliegt...

Er is altijd weer een nieuw begin. Altijd....en dat is het mooie van het leven.

Sponsors

Logo PromoBase 600px
logo slogan NL 300rgb
MIDM1
Frits foundation
LogoVanBodegom
 

Copyright steun22Q11.nl © 2014. All Rights Reserved.