Sommige dingen lijken zo vanzelfsprekend.

Een dak boven je hoofd, een veilig land om in te wonen, voldoende eten, drinken en een goede gezondheid.

Ik acht mezelf en mijn kids enorme bofkonten dat we in Nederland zijn geboren en wonen. Wat als je in Syrië woont en 22q11DS hebt? Het is toch niet zo dat als je in een land woont waar oorlog of armoede is dat je dan gevrijwaard bent van 22q11DS? Ook daar zullen mensen wonen met dit syndroom. En hoe zal het deze kinderen vergaan?

Wat prijs ik mij gelukkig dat ik in Europa woon.

Hoe kwetsbaar een mensenleven is realiseer je je pas als je te maken krijgt met gezondheidsproblemen. Tot die tijd dacht ik in ieder geval dat ik zo ongeveer onsterfelijk was. Op mijn twintigste lag de wereld voor me open en het leven lachte me toe. Oude mensen gaan dood, geen jonge mensen.

Hoe anders wordt de werkelijkheid als je een kind krijgt dat niet gezond is.

Emiel is nooit levensbedreigend ziek geweest, maar veel kinderen met 22q11 zijn wel levensbedreigend ziek. Emiels meest bedreigende ziekte is de sluimerende ziekte in zijn hoofd. Ik weet niet goed hoe ik het anders moet noemen. Neiging tot psychoses... Ik durf het niet hardop te typen. Ik ben bang dat als ik het hardop uitspreek ik iets over mezelf en Emiel afroep. Zolang ik het niet hardop zeg is het er niet. Maar het is er wel.

Het is niet goed gegaan met het verminderen van de medicatie.

Zelfs 0,25 mg minder Risperidon zorgde voor een beangstigende verandering. Emiel trok zich terug, werd somberder, was sneller geïrriteerd en hoorde weer dingen die er niet waren. En het moeilijke is dat als dat gebeurt hij er zelf bijna niks over kan zeggen. Ik zag het aan hem, en gelukkig zijn vader ook. En er waren meer signalen, die ik hier niet ga beschrijven, omdat ik dat niet respectvol vind naar Emiel.

Emiel was zo trots dat hij minder pilletjes kreeg. Emiel wilde zelf heel graag minder medicatie. Dus wij hebben hem honderd keer gezegd dat hij er niks aan kan doen. Dat hij pilletjes nodig heeft om gezond te blijven.

Tot voor kort leefde Emiels overgroot oma nog. Mijn oma. Ik had nog twee generaties boven me en voelde me onsterfelijk. Afgelopen herfst is deze lieve oma overleden. Ik realiseer me hoe kwetsbaar het leven is. Niemand is gevrijwaard van ziektes, het kan ons allemaal overkomen.

Het is maar goed dat we daar niet steeds bij stilstaan, dan heb je geen leven meer(wrange woordkeuze). Soms is het wel goed om daar bij stil te staan. Gezondheid is geen vanzelfsprekendheid.

Het is zo cliché, maar clichés zijn zo waar. Net als tegeltjeswijsheden. Die lijken oubollig, maar raken de kern van waar het om gaat. Net zoals dat humor soms het beste medicijn is. Niet tegen hartafwijkingen en psychoses, maar wel om lucht te scheppen in deze zwaarte.

Dus, een combi van tegeltjeswijsheden en humor. Hou je vast.

tegeltjes 4 blog ellis

Sorry Puck, maar het is voor mij een waarheid als een koe dat je eerste kind een soort van uitprobeersel is. Alles is nieuw en alle missers maak je bij de tweede niet, of je stoot jezelf nogmaals aan dezelfde steen, dat kan natuurlijk ook.

Het is gezond om je ziek te lachen. Ook een waarheid als een koe. Afgelopen week heb ik me ziek gelachen met Puck, mijn eerste pannenkoek. Hoe heerlijk is het om bijna in je broek te plassen van het lachen, de tranen biggelen over je wangen en mensen kijken je aan of je gek bent geworden.

De derde tegel is misplaatst richting iedereen die stemmen hoort en daar ook nog tegen terug praat. Maar doen we dat allemaal niet min of meer? Als ik alleen ben hoor ik mezelf plots hardop zeggen dat ik de was uit de machine moet halen, en ik hou in mijn hoofd hele discussies met mezelf. En ook om een nare aandoening als schizofrenie kan je soms beter lachen dan huilen en piekeren. Het verandert er toch niks aan.

Piekeren, het laatste tegeltje. Daar ben ik een ster in. Als er ooit een Award wordt uitgereikt voor de beste piekeraar van het jaar, dan weet ik zeker dat ik genomineerd word. Het omgekeerde, daar ben ik ook een kei in, fantaseren. Heb er ooit mijn beroep van gemaakt, toneelspelen, drama doceren en kindertheater maken. Het enige wat ik dus moet doen is zorgen dat ik de juiste kant op fantaseer, zodat het geen piekeren wordt.

En dan tot slot een tegeltje om oma een hart onder de riem te steken, want haar gezondheid is ook onverwachts heel kwetsbaar. Lieve oma van Puck, Joeri en Emiel....je bent een oma uit duizenden.

tegeltje blog ellis 1                                                  

En dat is misschien een doekje voor het bloeden(ook weer een wrange woordspeling) voor de kinderen en mensen in Syrië en andere onveilige gebieden. Die mensen hebben ook elkaar. Familie, broers, zussen, oma's en opa's, buren. Ik geloof, ik weet zeker dat zij elkaar ook steunen en helpen. Samen de zwaarte dragen van hun bestaan en ook samen lachen. Samen de zon zien opkomen en weer ondergaan. Samen gaan slapen en weer wakker worden.

Emiel slikt weer zijn oude dosering medicatie. En het is goed zo. We hebben het geprobeerd en het ging niet. Geen ramp, geen drama. Terug naar wat het was. Ik ben een trotse moeder van drie heel verschillende pannenkoeken. Allemaal op hun eigen manier goed gelukt!

Informatie over drugs verandert regelmatig. De aankoop van recepten op het web kan een geweldige methode om de begroting te besparen op recepten zijn. Medicijnen, geen twijfels, gaat je leven te verbeteren. Als u overweegt cialis, u misschien wilt weten over cialis bestellen. Mogelijk je leest over viagra 100mg kopen. Kwesties, hoe cialis kopen, hij verbonden variant uitzicht gezondheidsproblemen. Een lange lijst van geneesmiddelen op recept kunnen erectiele dysfunctie veroorzaken, waaronder populaire bloeddruk middelen, pijnstillers, en sommige antidepressiva. Voorbereidende aan het opdracht geven Viagra of een andere drug, vertel uw arts als u allergieën. Praat met uw zorgverzekeraar voor meer gegevens. Vergeet niet, de het beste manier om nep-medicijnen te voorkomen is om receptplichtige geneesmiddelen hoe Viagra te kopen van een goed doordacht van website waarmee u comfortabel.

mok zusHet nieuwe jaar is begonnen.

Het oude jaar is enorm positief afgesloten.

De kerstvakantie was de meest relaxte van deze eeuw(Emiel is eind 1999 geboren).

Goede afspraken gemaakt over vuurwerk en 31 december was superfijn en gezellig. Opa en oma waren erbij en hebben fantastisch geholpen.

Emiel is sinds een week minder medicatie gaan slikken en ook dat lijkt prima te gaan. Hij zegt er niks van te merken.

Toch is er één persoon in huis die nog steeds worstelt met de hele situatie.

Een 18-jarig meisje die in ons gezin een rol heeft gekregen en op zich heeft genomen die haar nu blijft achtervolgen. Een rol waar ze niet van los kan komen en die haar gevormd heeft tot wat en wie ze nu is. Iemand die gewend is altijd rekening te houden met haar broer. Die gewend is dat er op de één of andere manier altijd speciale aandacht uitgaat naar hem. Een zorgzaam meisje die alle emoties in huis heeft aangevoeld en daar niks mee kon. Een oudste meisje in een gebroken gezin met een verstandelijk beperkte broer.

Dit klinkt wel heel dramatisch, maar is wel wat het is.

En wat doe je dan als oudste meisje...dan ga je zorgen. Voor je broertjes, voor je moeder, voor vriendinnen...voor iedereen behalve voor jezelf.

En dat gaat zich wreken.

Ook al zie je dit als moeder gebeuren, je kan het bijna niet voorkomen of bijsturen.

Het is een proces waar ze zelf ook doorheen zal moeten gaan.

Er zijn allerlei fases geweest.

Twee handen op één buik met Emiel, Emiel enorm stom vinden, willen dat Emiel zo snel mogelijk ergens anders ging wonen, knuffelen met Emiel, boos zijn op Emiel, bang zijn voor Emiel.

Het gevoel wat ze heeft dat er altijd meer aandacht en zorg voor Emiel was is niet weg te poetsen. Is niet te compenseren met quality-time met haar alleen. Het is namelijk een feit dat er meer zorg naar Emiel uitging al die jaren.

En in al die jaren zijn er nogal wat hulpverleners over de vloer geweest. Voor Emiel, maar ook voor de brusjes. Zo worden broers en zussen van iemand die extra zorg nodig heeft genoemd. Puck heeft zich hier altijd tegen verzet. Ze vond het over het algemeen "duffe mutsen" die dan stomme vragen aan haar gingen stellen. Puck zei meestal niks en stond totaal niet open om te praten over haar eigen gevoelens. Vaak is voorgesteld dat ze bij MEE met een brusjesgroep zou meedraaien. Om met lotgenoten ervaringen uit te wisselen en steun aan elkaar te hebben. Dit wilde ze absoluut niet. Ook Joeri niet trouwens, geen behoefte aan.

Joeri lijkt er altijd wat anders in te hebben gestaan. Hij is 2.5 jaar jonger dan Emiel en heeft zich ogenschijnlijk wat minder aangetrokken van alle perikelen rondom zijn broer. Hij is altijd meer zijn eigen weg gegaan en vindt zijn broer wel enorm stom, maar het lijkt erop dat hij hier in ieder geval veel minder last van heeft gehad dan zijn oudere zus.

Op het moment dat ik deze blog schrijf zijn Puck en Emiel samen een taart aan het bakken in de keuken.

Emiel heeft net nieuwe schoenen en is er enorm blij mee. Emiel zegt grappige dingen en ik hoor Puck hard om hem lachen. Ze hebben plezier samen.

Joeri komt beneden(hij heeft boven zitten gamen)en vraagt meteen: "Waar is de chips?"

De stemming zit er in.

Het is vrijdagavond.

Alles wat is gebeurd heeft ons gevormd, en heeft ons ook enorm gesterkt. Het heeft voor een sterke band gezorgd.

Ook al zeggen Puck en Joeri regelmatig dingen als: "Je moet niet denken dat wij later Emiel met kerst bij ons laten eten, hoor, want dan niest hij in het kerstdiner." Het is allemaal prima. Het hoeft ook niet.

Ook om gezonde kinderen kan je enorm veel zorgen hebben.

Omdat er van hen verwacht wordt dat ze in deze hele ingewikkelde wereld hun weg gaan vinden. Dat ze volwassen, zelfstandig en verantwoordelijk worden, zelf leren keuzes te maken en te weten wat ze willen met hun leven. En dat is nogal een klus. Een klus die Emiel bespaart blijft voor een groot stuk.

Dit weekend is in ieder geval goed begonnen.

We zijn samen met ons gezin, Puck, Emiel, Joeri en ik.

Er wordt taart gebakken en muziek gedraaid.

Het komt wel goed... Ook Puck zal haar weg wel gaan vinden en leren haar rugzakje leeg te maken.

Want wat leren deze kids veel van hun leven als brusje...veel levenswijsheid, relativeringsvermogen, respect voor "anders" zijn, rekening houden met elkaar, pluk de dag, tel je zegeningen, en nog veel meer dingen.

We zitten ondertussen allemaal op de bank.

Emiel zit naast me te gamen, daarnaast Joeri die een bakje chips leeg eet en daarnaast Puck die aan een verslag voor school werkt. De taart staat in de koelkast.

Ik ben zo trots op mijn dochter. Ook als je geen beperking hebt mag je fouten maken, mag je het niet weten, mag je domme dingen doen en mag je je moeder nodig hebben.

Familie is belangrijk, heel belangrijk.... Het gaat een weekend vol met familie worden. Want opa is jarig en mijn zus uit Friesland komt morgen ook naar hier met haar gezin. Daar gaan we maar eens heel erg van genieten!

En Puck krijgt een extra knuffel!
 
 

Informatie over drugs verandert regelmatig. De aankoop van recepten op het web kan een geweldige methode om de begroting te besparen op recepten zijn. Medicijnen, geen twijfels, gaat je leven te verbeteren. Als u overweegt cialis, u misschien wilt kennen over cialis bestellen. Mogelijk je leest over viagra 100mg kopen. Kwesties, hoe cialis kopen, zijn verbonden variant soorten . Een lange lijst van geneesmiddelen op recept kan erectiestoornissen reden, waaronder populaire bloeddruk middelen, pijnstillers, en sommige antidepressiva. Voorbereidende aan het opdracht geven Viagra of een andere drug, vertel uw arts als u allergieën. Praat met uw zorgverzekeraar voor meer gegevens. Vergeet niet, de beste manier om nep-medicijnen te beletten is om receptplichtige geneesmiddelen zoals Viagra te kopen van een goed doordacht van website waarmee u comfortabel.

vuurwerk blog ellis dec 15Het is vrijdagmiddag. Ik haal Emiel op van school. In de klas kijken ze naar "Home Alone."

Emiel pakt snel zijn tas en jas en wil al de deur uitlopen. Maar eerst nog kerstkaartjes aan de meester en juffen geven en iedereen een fijne vakantie wensen.

Donderdagavond had hij hapjes met papa gemaakt voor de kerstlunch. Heerlijke sushi. En woensdagavond met mama, opa en oma en Joeri de herdertjestocht bij school door de wijk gelopen. En zijn zelfgemaakte knutselwerkje op de kerstmarkt gekocht. Een pindakrans voor de vogels.

En dan nu, eindelijk, is het kerstvakantie.

Twee weken vrij en maar een paar dagen op het woonhuis. Voor de rest afwisselend bij mama en bij papa.

Emiel is moe.

Thuis eten we draadjesvlees met ovenfrites en boontjes. Als Joeri over vuurwerk begint slaan opeens de stoppen door bij Emiel en gooit hij de fles curry naar Joeri en begint te schelden. Gelukkig was het mis, want het was een enorm krachtige gooi. Met een zwaai landt de fles curry onder een stoel. Gelukkig nog heel. Moet er niet aan denken dat de fles kapot was gebarsten.

Meteen zijn we alle vier; Emiel, Puck, Joeri en ik met acht benen op de grond belandt.

O ja, chips, kerstvakantie....dat betekent vuurwerk... En Emiel is panisch voor vuurwerk. En Joeri vindt het geweldig.

Vorig jaar rond deze tijd werd Emiel opgenomen op een crisisplek. Maar met oud en nieuw was hij thuis. Een pikzwarte periode die we heel graag achter ons willen laten. Maar door dit voorval met de curryfles in één gooi weer heel dichtbij.

Tuurlijk heb ik er over nagedacht. Over hoe het aan te pakken met oud en nieuw. Alle scenario's heb ik overdacht. Ook de optie om Emiel op het woonhuis te laten slapen. Maar daar gaat de late dienst om 22.30 uur naar huis, oud en nieuw of niet....en het is geen optie om een bange Emiel daar alleen in bed te stoppen.

Maandag gaan we drie dagen naar mijn zus in Friesland. Ze woont daar vrij en blij op een boerderij met man en twee puberzonen. Emiel en Joeri kunnen goed met hen overweg en aangezien we elkaar maar een paar keer per jaar zien, is het altijd dikke pret. Opa en oma gaan ook.

En daar komt de MAAR....Emiel wil niet. Hij wil rust. Hij is nu eindelijk thuis en wil niet naar Friesland. Hij wil thuis op de bank zitten en geen drukte om zich heen. Ook al is het gezellige drukte, het is teveel.

Chips, wat nu? Een buitenstaander zal wellicht denken: "Je laat hem toch niet alles bepalen, hij past zich maar aan." Zo simpel is het echter niet. Het is geen kwestie van "even je best doen, doorbijten, of flink zijn" voor Emiel. Als het hem niet lukt, dan lukt het niet. Dus, komt er een hele mooie oplossing. Joeri gaat met opa en oma mee naar de neefjes in Friesland en ik blijf met Emiel thuis. Joeri kan dan ongestoord genieten met zijn neefjes en Emiel heeft de drukte niet aan zijn kop. De enige die hier niet blij mee zal zijn is Puck. Die verheugt zich op drie dagen alleen thuis met hond en kat en haar studieboeken.

Terwijl ik dit schrijf leest Emiel mee.

Hij ligt tegen me aan met zijn arm om me heen.

"Klopt het Emiel, wat ik schrijf?" vraag ik. "Hmmm," is zijn reactie. En ik zie aan hem dat hij het eigenlijk heel cool vindt dat ik over hem schrijf. Soms vraagt hij ook: "Heb je weer een blog over mij?"

Dan komt Joeri weer thuis, hij is even gaan schaatsen op de Markt in het centrum. Ook hij komt tegen mij aanliggen op de bank. Teddie, de hond, kruipt stiekem ook op de bank en zo wordt er geaaid en gekroeld. Het is ondertussen 21.00 uur. Dan komt het plan om met zijn allen beneden in de huiskamer te slapen. Eigenlijk wel een heel knus idee na zo'n lastige start van de kerstvakantie.

Dus, mama is gek genoeg om mee te doen...dekbedden en kussens worden van boven gehaald en met ons drieën nestelen we ons op de bank. Emiel valt al snel in slaap. Joeri en ik kijken de Harry Potter film af die op tv is.

Voordat Joeri ging schaatsen heb ik het "vuurwerkissue" nog voorgelegd aan de mannen. Een vriendin opperde: "Laat ze zelf tot een oplossing komen. Emiel vindt vuurwerk niet leuk en Joeri wel...wat nu?" En wat schetst mijn verbazing...ze komen samen tot een aardig compromis. Joeri gaat overdag naar een vriend en gaat pas vuurwerk afsteken om 24.00 uur samen met opa. Hij gaat niet hyper enthousiast doen over vuurwerk en als hij iets wil zeggen of vragen over vuurwerk, zal hij mij even apart nemen. Emiel gaat met oma om 24.00 uur naar boven en gaat met zijn koptelefoon op muziek luisteren.

Opa en oma zijn onmisbaar op momenten als deze. Dan kunnen we de kids verdelen, en hoef ik niet als een gek mezelf in drieën te splitsen. Ze zijn er altijd als ik ze nodig heb, en zetten alles aan de kant om te assisteren. Echt, superouders! Soms wil ik niet dat ze zien hoe lastig ik het heb, wil ik ze niet belasten...maar gelukkig accepteren ze dat niet en staan gewoon elke keer weer op de stoep om te helpen.

Ben benieuwd...ik zal na oud en nieuw verslag doen van hoe de avond is verlopen.

Dan nog een andere spannende ontwikkeling....

Na oud en nieuw gaan we beginnen met de medicatie afbouwen.

Emiel is namelijk enorm veel kilo's aangekomen door de Risperdal. En hij is erg inactief. En, medicatie blijft medicatie, met al zijn bijwerkingen. Hoe minder hoe beter.

Ik weet dat het het proberen waard is, maar ik hou mijn hart vast.

Er zijn verschillende doktoren bij betrokken. Dr. Vorstman uit het UMC, die alleen nog geraadpleegd wordt als het crisis is. De kinderarts uit het ziekenhuis hier in de stad, en de AVG-arts van de instelling waar Emiel nu woont. En de zorgcoördinator van het woonhuis. Op het woonhuis en op school gaat het supergoed. Thuis blijft lastiger...Emiel wil zo graag thuis zijn, maar loopt steeds tegen zijn eigen onvermogen aan. Dus, evenwicht vinden tussen woonhuis en thuis, zodanig dat iedereen aan zijn trekken komt.

De kans is dat Emiel weer een terugval krijgt door de medicatie vermindering. Dat hij zich weer verder gaat terugtrekken en stemmen gaat horen en dingen gaat zien die er niet zijn. De kans is ook dat dit niet gebeurt en dat hij er van opknapt, gewicht verliest en meer energie heeft. Het zal altijd een wikken en wegen zijn welke dosering noodzakelijk is, en het zal ook per periode verschillen. Het zou zomaar kunnen dat hij een tijd met minder toekan, maar dat er weer een tijd aanbreekt dat het opgehoogd moet worden. En dat moet ik grotendeels los laten. De leiding van het woonhuis zal het effect het snelste merken bij Emiel.

Alhoewel, dat is denk ik niet waar. Ik heb bijna dagelijks app-contact met Emiel, en hij deelt zijn diepste gedachten en gevoelens met mij. Daar moet ik wel behoorlijk voor doorvragen, en uitkijken dat ik dat open doe en niet vanuit mijn eigen invulling. Punt is dat als hij afglijdt, hij moeilijker te bereiken is en het niet deelt.

Nou ja, één grote geruststelling, de Risperdal werkt hier prima tegen. Dus, als het afbouwen niet het gewenste effect heeft, dan zijn we snel genoeg weer terug bij de huidige dosering.

Dus, lieve mensen, de kerstvakantie is in zijn volle omvang aangebroken en we gaan er wat van maken! Met veel knuffels, kusjes en bankhangen, met gourmetten, cola, oliebollen en (sorry Emiel)ook met vuurwerk. Ik wens iedereen een gezond en liefdevol 2016! Een jaar waarin er wat mij betreft vooral ruimte is voor tolerantie en wederzijds begrip voor iedereen. Zorg voor jezelf en voor elkaar!

Informatie over drugs verandert regelmatig. De aankoop van recepten op het web kan een geweldige methode om de begroting te besparen op recepten zijn. Medicijnen, geen twijfels, gaat je leven te verbeteren. Als u overweegt cialis, u misschien wilt weten over cialis bestellen. Mogelijk je leest over viagra 100mg kopen. Kwesties, hoe cialis kopen, zijn verbonden variant soorten gezondheidsproblemen. Een lange lijst van geneesmiddelen op recept kan erectiestoornissen reden, waaronder populaire bloeddruk medicijnen, pijnstillers, en sommige antidepressiva. Voorbereidende aan het opdracht geven Viagra of een andere drug, vertel uw arts als u allergieën. Praat met uw zorgverzekeraar voor meer informatie. Vergeet niet, de beste manier om nep-medicijnen te voorkomen is om receptplichtige geneesmiddelen zoals Viagra te kopen van een goed doordacht van website waarmee u comfortabel.

brief Sanne blogLieve Emiel,

Je woont nu sinds 24 augustus 2015 op het woonhuis.

Precies 3 maanden.

Elke vrijdagmiddag haal ik je uit school. Om 3 uur sta je me dan grijnzend op te wachten en omhelzen we elkaar stevig. Blij om elkaar weer te zien. Ik praat even met een leerkracht en hoor dat het goed gaat op school. Je bent bezig met het vak Horeca en kookt er op los. Je hebt vrienden op school en maakt grapjes in de klas. Dan rijden we naar het woonhuis waar jij je laptop en dergelijke inpakt voor het weekendje thuis. Ik pak je was en praat even met een leidster die er op dat moment is.

Ook dan hoor ik dat je het goed doet. Je bent vrolijk en draait mee in het dagelijks leven op de groep. Je hebt zelfs een huisgenoot gevraagd mee filmpjes van "Bottom" (voor de kenners) te kijken en daar hebben jullie samen om zitten lachen. Je zit, of eigenlijk ligt, vaak op je kamer, maar als je erbij wordt geroepen lig je net zo makkelijk op de bank in de huiskamer. Alleen jammer dat je dan moet opschuiven als er ook nog anderen willen zitten.

Je kamer is helemaal je eigen veilige plek geworden. En de leidsters en de enige mannelijke begeleider gaan zo vreselijk fijn met je om, dat ik echt wel zie dat je geen betere plek had kunnen vinden.

Maar wat mis ik je...

Wat mis ik je boeren, je stinkende windjes, je rare verzonnen woorden zoals "Oeskipat" en "Nagadoe." Wat mis ik je grote lijf op de bank zodat ik en Puck en Joeri kunnen mopperen dat je altijd in het favoriete hoekje zit/ligt.

Ik mis je knuffels, je onverwachte rake opmerkingen. Ik mis zelfs je gezeur om weer een of ander game ding wat je wil hebben. Bijna 16 jaar heeft alles voor mij als moeder in het teken gestaan om jou te begeleiden. En nu, nu ben ik doordeweeks ontslagen van een enorme taak. Een taak die me op het lijf was geschreven, die ik met hart en ziel uitvoerde, die me veel kruim kostte, maar evenveel voldoening gaf. En jouw liefde die je teruggeeft is zo groot...dat is niet uit te leggen.

Ik denk dat ik er nog heel erg aan moet wennen, veel meer dan jij. Ogenschijnlijk dan, want ik kan niet in jouw hart en hoofd kijken. Doordeweeks kan ik nu werken zonder me af te vragen of jij het allemaal wel trekt, of je niet ziek bent, of je niet overprikkeld bent. Tuurlijk vraag ik het me wel af, maar er zijn nu anderen die dit in de gaten houden en voor je zorgen. Ik kan er zijn voor Puck en Joeri die mij ook nodig hebben. Die nu alle ruimte hebben om doordeweeks "normaal" te puberen. Nou ja, wat is normaal, in ons gezin is weinig normaal ;). We hebben zelfs een kat die in ieder geval lichamelijk zo zijn beperkingen heeft, maar waarschijnlijk ook verstandelijk niet helemaal 100% kat is ;).

Op vrijdagavond slaap je meestal bij mij in bed. Daar vraag je vaak doordeweeks al om.. "Mama, mag ik vrijdag bij jou slapen?" En tuurlijk mag dat... Onder je eigen dekbed, met je eigen kussen, val je als een blok in slaap en verroert geen vin de hele nacht.

In de ochtend voel ik dan een hand die mijn hoofd of arm aait. Zo verschrikkelijk lief. Meestal stap je dan vrij snel over naar de "zeur-" fase. Zeuren om iets wat je wil hebben. Dan is het wat mij betreft snel gedaan met het knusse geknuffel en spring ik uit bed.

Op zondag hebben we dan het "wasritueel" voordat ik je terugbreng naar het woonhuis.

Je gaat douchen, ik zit erbij op een krukje en geef aanwijzingen. Daarna de scheerbeurt en in frisse kleren je spullen weer inpakken voor een weekje school. De schone was, je gymspullen en laptop en andere game spullen.

Dan word je langzaam steeds stiller. Je accepteert het tijdstip waarop we in de auto stappen en doet er geen seconde moeilijk over.

In de auto ben je stil. In tegenstelling tot de weg naar huis op vrijdag geen muziek en geen kusjes bij stoplichten die op rood staan. Je kijkt strak voor je uit en reageert niet op mijn vragen. Dus ik ben ook stil.

Op het woonhuis aangekomen ruikt het al lekker naar het avondeten. Je wordt hartelijk ontvangen en vraagt meteen wat jullie eten. Je installeert je op je kamer. Gaat op bed liggen, zet koptelefoon op, en dat was het. Ik leg de kleren in de kast en draal nog wat rond. Maar je hebt al afscheid genomen. Het moment dat je thuis naast me in de auto stapte, ben je al weg. Ik geef je een kus en ga naar huis.

Ik loop naar de auto en laat nog elke keer mijn tranen even de vrije loop.

Tijdens de rit naar huis schakel ik ook om en als ik dan weer aankom bij Puck en Joeri, maak ik eten en gaat er weer een nieuwe week beginnen.

Het is goed zo...vrijdag haal ik je weer op. En ook al is het dan "papaweekend," ik zie je in ieder geval elke vrijdag en zondag.

En toch knaagt het: "Wat als we niet gescheiden waren? Wat als we vanaf het begin co-ouderschap hadden gehad? Wat als ik een ander soort baan had gehad? Wat als ik gewoon een thuisblijfmoeder had kunnen zijn?

Lieve Emiel, jij doet het goed. Jij doet het zo ontzettend goed. En je zus en broer ook. Ons pad als gezin is zo gelopen als het liep. Jij bent nog steeds onderdeel van ons kwartetje. Je bent alleen op kamers doordeweeks. Je woont op de beste woongroep van de hele wereld en ik ben heel blij dat je het er naar je zin hebt.

Ik moet alleen nog even wennen aan mijn pas verworven noodgedwongen vrijheid.

Dikke kus, ik kom je straks weer ophalen!

Mama.

Informatie over drugs verandert regelmatig. De aankoop van recepten op het web kan een geweldige methode om de begroting te besparen op recepten zijn. Middelen, geen twijfels, gaat je leven te verbeteren. Als u overweegt cialis, u misschien wilt weten over cialis bestellen. Mogelijk je leest over viagra 100mg kopen. Kwesties, hoe cialis kopen, zijn verbonden optie soorten gezondheidsproblemen. Een lange lijst van geneesmiddelen op recept kunnen erectiestoornissen veroorzaken, waaronder populaire bloeddruk middelen, pijnstillers, en sommige antidepressiva. Voorbereidende aan het opdracht geven Viagra of een andere drug, vertel uw arts als u allergieën. Praat met uw zorgverzekeraar voor meer informatie. Vergeet niet, de beste manier om nep-medicijnen te voorkomen is om receptplichtige geneesmiddelen zoals Viagra te kopen van een goed doordacht van website waarmee u comfortabel.

gezichten
Jaarplanning voor 2018 
 
18 Februari Oudercontactdag
16 Maart Jupiler League wedstrijd FC Oss tegen Fortuna Sittard - Locatie: FC Oss
21 April Jong volwassenendag (16-30 jaar)
20 Mei 22Q at the Zoo
3 Juni 2018 Brabantse Wal Marathon
September / Oktober Familiedag
Datum nog onbekend  22Q11 30+ dag 
 
17 t/m 24 November Awareness Week met studiedag
 
 
 

Sponsors

logo slogan NL 300rgb
LogoVanBodegom
20170804 ONE LOGO FC 01
 

Copyright steun22Q11.nl © 2014. All Rights Reserved.