blogHet is vrijdagavond een uur of elf.

We hebben een fijne kerstvakantie. Een hele fijne kerstvakantie.

Joeri heeft kunnen knallen met oud en nieuw omdat Emiel met zijn vader naar België was, waar bijna niet geknald wordt. Kerst hebben we gezellig gegeten. Ik ben eerste kerstdag zelfs aangeschoven bij de vader van de kids. En Emiel is tussendoor op het woonhuis geweest. Waardoor hij zijn rust had. En wij, Puck, Joeri en ik, voor het eerst sinds tijden allemaal hebben kunnen doen wat we leuk vonden. Bijna een gewoon gezinsleven ;).

Het gaat zo ontzettend veel beter dan 2 jaar geleden. Toen was het crisis, met enorme woede buien, een crisisopname en heel het gezin stond in de overleefstand. Ik kan nog steeds moeilijk bevatten dat het zo goed gaat. Blijf steeds alert op bommetjes die gaan ontploffen. Maar het is stabiel. Enorm stabiel. Deze kerstvakantie was de eerste vakantie sinds jaren dat ik zelf ook echt vakantie heb gehad. Wat een walhalla. Wat heerlijk en wat heb ik genoten van de vrije tijd, van de kids en van vriendinnen en familie. Puck zit weer vaak beneden en gaat niet meteen naar haar kamer na het avondeten. Joeri, Puck en de vriend van Puck spelen beneden weer spelletjes op de Wii. Als iedereen thuis is is iedereen beneden en is het knotsgezellig. Als Emiel thuis is, zit hij er bij en gaat het ook goed. Ik heb Puck en Joeri wel op het hart gedrukt, die momenten dat Emiel thuis is, ook respectvol met hem om te gaan. En dat gaat aardig. Irritaties zullen er altijd zijn, maar dat is bij alle broers en zussen het geval.

Het is vrijdagavond een uur of elf.

Emiel en Joeri hangen nog wat op de bank, de tv is uit en we gaan zo allemaal slapen. Puck is net naar boven, dus die mist een leuk gesprek ;).

We raken namelijk onverwachts in gesprek over seks.

Emiel is 17 jaar.

Sociaal emotioneel is hij een kleuter en qua cognitieve ontwikkeling een jaar of 9.

Hij heeft een puberlijf met alles erop en eraan.

En toch is er weinig te merken van ontluikende seksualiteit.

Soms hoor ik hem wel eens lachen om het woord "tieten."

Maar ja, dat doen kleuters ook.

Als we het hebben over verkering en verliefdheden dan zegt hij op alles "weet ik niet."

Maar als hij dan moet kiezen dan wil hij later toch liever een vriendin dan een vriend. Op school schijnen alleen maar "gehandicapte en stomme" meisjes te zitten. Maar meisjes stom vinden is dan wel weer een goed teken, de voorbode van dat je ze razend interessant gaat vinden.

Het liefste van alles wil hij de Nintendo Switch. Een nieuwe game console die in maart op de markt komt. De liefde voor het gamen zit heel diep. Als een meisje zijn hart ooit gaat stelen, dan moet ze toch echt van gamen houden. Anders wordt het een onmogelijke zaak. En van voetbal.

Het is vrijdagavond een uur of elf.

Net als we naar bed willen gaan vertelt Emiel dat hij op een of andere vage site komt op zijn laptop.

Emiel vertelt dat hij daar chat met mensen en dat je daar alles kan laten zien. Ik krijg een hartverzakking. Zit hij op sites waar mensen hun hele hebben en houwen laten zien??? Gelukkig kan Joeri vertellen dat de site die Emiel bedoelt onschuldig is. Toch tijd om het dan wat diepgaander over internet en seks te hebben, dacht ik zo.

Emiel vind het enorm raar om hierover te praten. Hij doet niet aan seks en er over praten al helemaal niet. Dat is volgens hem raar omdat je dat niet midden in de kamer doet. Ik zei: "Dat klopt, Emiel, maar iedereen doet aan seks, dat is helemaal niet raar. En iedereen kijkt wel eens naar seks op internet. Dat is ook niet raar en hoef je je niet voor te schamen." Joeri kijkt me veelbetekenend aan. "Maar dat doe ik niet," zegt Emiel. "Ik kom er wel eens per ongeluk op, maar ik kijk niet." Daarna vind ik het ook wel verstandig om te vertellen dat wat je op die sites ziet niet is wat de meeste meisjes gezellig vinden. Dat je elkaar aanraakt omdat je verliefd bent en nooit iets mag doen wat de ander niet wil. "Maar dat doe ik ook niet," zei Emiel meteen. "Nee, dat weet ik Emiel. Je mag alleen elkaar aanraken en knuffelen als je het allebei wil."

Het is even stil en Emiel zegt: "seks is traditie." Die moet ik even tot me door laten dringen. "Ja, Emiel, seks is traditie..." Joeri en ik moeten lachen.

Laten we het daar dan maar weer even bij laten. We hebben net de kersttraditie achter de rug, de traditie van oud en nieuw vieren, en daar hebben we dan bij tijd en wijle de traditie van seks bij.

Ik probeer natuurlijk te peilen hoe Emiel met zijn eigen seksualiteit omgaat. Maar er is bar weinig van te bespeuren. Ook wil ik hem beschermen tegen verkeerde bedoelingen van anderen. Dus ik doe er nog een schepje bovenop: "Emiel, als iemand jou aanraakt aan je kruis, dan mag dat niet. Tenzij je verkering hebt en verliefd bent op elkaar."

Hij kijkt mij aan of hij het in Keulen hoort donderen. "Waarom zou iemand hem in vredesnaam daar willen aanraken???" zie ik hem denken. Joeri denkt blijkbaar hetzelfde, want hij staat op en gaat naar boven.

Ik vind Emiel een lieve en leuke jongeman. Natuurlijk, het is mijn zoon. En ik gun hem dat hij ooit verliefd gaat worden. Met alles erop en eraan. We zullen zien.

Maar goed, de kerstvakantie is afgelopen.

Iedereen weer naar school.

Het was de fijnste kerstvakantie ever.

Met enorm veel gezellige momenten. Met Emiel en zonder Emiel.

Het is vrijdagavond een uur of elf.

En ik ben happy met mijn gezin.

En ik denk dat Puck, Emiel en Joeri ook happy zijn.

Beren op de weg 

Tegenwoordig is "leven in het NU" helemaal hot. In plaats van leven van vakantie naar vakantie, dromen over betere tijden, je verheugen op wat allemaal nog gaat komen proberen we te genieten van het moment waarin we op dat moment zitten. Niks mis mee. Niet teveel piekeren over de dag van morgen, alle beren die op de weg kunnen zitten gewoon omverduwen en je bewust zijn van jezelf en het contact met mensen om je heen. Daar schijn je het meest gelukkig van te worden. Yoga, mediteren, dansen, zingen, wandelen, de natuur in, bewegen, allemaal dingen waardoor je voelt dat je leeft en in het NU bent.

Oké, mooi verhaal, echter, op het moment dat je kinderen hebt verandert er wel iets heel essentieels. Namelijk dat je de enorme taak hebt om een nieuw wezen op weg te helpen in het leven. Waarbij "loslaten" nog zo'n mooi modewoord is. Vanaf de geboorte laat je je kind los de wereld in. Er is steeds een wankel evenwicht tussen net dat zetje geven en vertrouwen dat je kind het zelf redt, en toch nog aan de hand een stuk meelopen. Leren fietsen is hier een perfect voorbeeld van. Wanneer geef je je kleuter net dat laatste zetje op zijn fiets en laat je los. Er is een kans dat hij omdondert, maar er is ook een kans dat hij triomfantelijk bij je vandaan fietst. En is het zo erg als hij valt? Nee, in de meeste gevallen niet.

Toekomstmuziek. In het woordenboek omschreven als: mooie, maar voorlopig (irreële)verwachtingen, plannen.

Voor je kinderen heb je plannen. Voordat ik kinderen had zag ik van alles voor me. Ik had er ook wel bij stilgestaan dat ik een kind zou kunnen krijgen wat niet gezond zou zijn. Ik had me bedacht dat ik een kind kon krijgen met down syndroom bijvoorbeeld. Ik wilde geen testen, ieder kind was welkom. Ik had de gedachte "als je ervoor kiest om een kind te krijgen, dan ga je niet selecteren aan de poort." Zo van, ik wil wel een kind, maar alleen een gezond kind. Zo werkt het niet. No offense aan een ieder die dit wel laat testen. De realiteit van kinderen opvoeden blijkt heel wat minder romantisch dan ik dacht. Eén voordeel, ik heb jaren in het nu, in het moment geleefd, puur en alleen omdat ik werd geleefd door 3 kinderen in mijn leven.

De zorg om Emiels toekomst is er altijd. De grootste beer die ik zie is "wat als ik er niet meer ben????" Ik duw die beer regelmatig van de weg de berm in, maar hij komt steeds terug. Het is een grote zware bruine beer, wel één die me vriendelijk aankijkt als hij weer eens op mijn pad verschijnt. Ik heb besloten om maar vrienden met deze beer te worden. Eigenlijk ook weer een hype, je angsten en zorgen omarmen in plaats van je ertegen verzetten.

Dus ik ben al jaren met Emiels toekomst bezig. Op school werken ze met profielen. Daarmee wordt een inschatting gemaakt hoe de toekomst in de maatschappij er voor een leerling uit gaat zien. Emiel heeft jaren in profiel 4 gezeten. Een profiel die arbeidsgericht is. Door de nieuwe wetgeving zou dat betekenen dat Emiel bij een gemeentebedrijf aan de slag moet. Daar had ik een heel hard hoofd in en heb dat vorig jaar besproken op school. Afgelopen week had ik weer een gesprek met zijn docent en tot mijn verbazing hoorde ik dat Emiel nu in profiel 3 zat. Hier ben ik enorm blij mee. Want dat betekent dat hij voor dagbesteding in aanmerking komt. Gewoon lekker blijven wonen in de instelling waar hij nu woont en binnen die instelling een plek op een dagbesteding. En Emiel weet al wat hij wil. Werken bij een soort autowasstraat annex winkeltje. Mooie auto's kijken en af en toe ergens met een spons overheen.

Het lijkt raar dat ik hier heel blij van wordt. Maar ik zie Emiel niet functioneren in de gewone mensenwereld. Ik zie hem in een setting tussen andere mensen met een verstandelijke beperking en met begeleiding die hem aanzwengelt. Wat een enorme opluchting! Een enorme last valt van mijn schouders. De beer op de weg is weg gesjokt en de toekomst ligt weer open. Ik merk ook dat naarmate hij richting de 18 gaat ik hem makkelijker los kan laten. Dan voelt het ook logischer dat hij niet meer thuis woont. Hij ging uit huis met 15 en dat is toch niet wat je wil. Wat ook meehelpt is dat Emiel vorige week voor het eerst op het woonhuis goed ziek is geweest en dat hij dat goed heeft doorstaan zonder mij aan zijn zijde. Ik moest werken en kon hem niet mee naar huis nemen. Hij sliep op het woonhuis en heeft heel knap 's nachts een paar keer de nachtdienst geroepen. En die verpleegster kwam er dan aan op haar fiets en zorgde voor hem en dekte hem weer toe. Pfoeh, heftig voor mij. Maar voor Emiel volgens mij prima. Hij heeft niet geappt dat hij naar huis wilde. Tuurlijk ben ik zo snel als ik kon op bezoek gegaan, maar de primaire zorg voor een zieke Emiel ligt doordeweeks niet meer bij mij.

De allergrootste beer is "wat als ik er ooit niet meer ben. Wat dan?" Maar ook die beer schuift al langzaam op richting de berm. Want, heb ik niet al genoeg ervaren dat hij op een prima plek zit? En nu zitten Puck en Joeri nog in een fase waarin ze er niet aan moeten denken om ooit een stukje van mijn rol over te nemen, maar wie weet. Ik ben van plan heel oud te worden en tegen de tijd dat zij als zus en broer mogen gaan mantelzorgen zijn ze ver volwassen. En ook al kunnen of willen ze het niet, dan vertrouw ik er ook op dat het wel op zijn (bere)pootjes terecht komt.

Toekomstmuziek. Plannen voor de toekomst. Leven in het nu, je angsten omarmen en loslaten. En vooral vertrouwen hebben in dat alles zijn beloop heeft. Emiel heeft zijn pad, ik loop mee, naast hem, zo lang als het nodig is en ik het kan. Ik wil aan de term toekomstmuziek een andere definitie geven. Niks niet irreële verwachtingen. Gewoon realistisch zijn en genieten van de muziek die er NU is en in de toekomst ook zal zijn. En die muziek kan je ten alle tijden voor een stukje zelf maken.

Fijne feestdagen! Geniet er van!

Informatie over drugs verandert regelmatig. De aankoop van recepten op het web kan een geweldige methode om de begroting te besparen op recepten zijn. Middelen, geen twijfels, gaat je leven te verbeteren. Als u overweegt cialis, u misschien wilt weten over cialis bestellen. Mogelijk je leest over viagra 100mg kopen. Kwesties, zoals cialis kopen, zijn verbonden variant uitzicht gezondheidsproblemen. Een lange lijst van geneesmiddelen op recept kunnen erectiestoornissen oorzaak, waaronder populaire bloeddruk medicijnen, pijnstillers, en sommige antidepressiva. Voorbereidende aan het opdracht geven Viagra of een andere drug, vertel uw arts als u allergieën. Praat met uw zorgverzekeraar voor meer informatie. Vergeet niet, de beste manier om nep-medicijnen te beletten is om receptplichtige voor geneesmiddelen zoals Viagra te kopen van een goed doordacht van website waarmee u comfortabel.

taartEmiel is jarig!

Ik had Emiels verjaardag zo rustig mogelijk gepland. Op zondag alleen opa, oma, broer, zus met vriend, papa, stiefmama en ikke. De visite zat gezellig buiten in het herfstzonnetje te praten en te genieten van koffie en taart. Emiel is niet buiten geweest en heeft de hele middag op de bank doorgebracht. Enorm veel spanning voor zijn cadeau, een nieuwe mobiel. Op woensdag was Emiel echt jarig en heb ik hem na schooltijd naar huis gehaald. Ik wist wel dat dat veel zou zijn voor hem. Het doorbreken van de wekelijkse routine is iets wat ik eigenlijk niet moet doen. Maar hij was jarig....en dan hoor je thuis bij je moeder. Ik had er zelf al veel moeite mee dat ik woensdagochtend wakker werd zonder Emiel in huis om te feliciteren. Je kind wordt 17 en je bent niet de eerste om hem een verjaardagskus te geven. Niet leuk.

Emiel wil niet in de belangstelling staan.

Emiel wil geen hand geven en iemand aankijken en dan "gefeliciteerd" horen.

Maar hij weet dat het erbij hoort, dus accepteert hij het van zijn naaste familie en vrienden. Als iemand hem per whatsapp of op Facebook heeft gefeliciteerd, snapt hij er niks van als ze hem dan in het echt ook nog gaan feliciteren.

Wat Emiel helemaal pertinent NIET wilde, was dat medebewoners van zijn woonhuis hem een hand zouden geven op zijn verjaardag. En ik snap wel waarom...een aantal van hen zijn overenthousiast en willen je het liefst omhelzen. En dat vindt Emiel vreselijk. Emiel wil gepaste afstand. Iedereen in zijn eigen ruimte en geen risico dat iemand hem aanraakt. De leidsters mochten hem wel een hand geven.

Tuurlijk ging het niet helemaal zoals ik zo zorgvuldig gepland had. Emiel mee naar huis nemen in de middag viel niet zo goed. Puck en Joeri hadden net tentamens en proefwerkweek en waren wel happig op een gebakje(die een beetje tegenvielen qua lekkerheid), maar gingen daarna hun eigen gang met hun leerwerk. Na het avondeten wilde Emiel niet terug naar het woonhuis. "Waarom kan ik niet thuis wonen bij jou?" Het was de eerste keer dat Emiel dit zei. En hij woont nu ruim een jaar in het woonhuis. Ik was moe, van de spanning van Emiel , van het feit dat ik in de ochtend gewoon gewerkt had, van het feit dat ik voor de zoveelste keer in de auto moest stappen om ruim een uur onderweg te zijn om Emiel weg te brengen. Ook lichtelijk verdrietig dat Emiel niet meer thuis woont. Ook al is het dagelijks leven zoveel makkelijker geworden, je kind uit huis om deze reden is en blijft NIET leuk. Ik begin er aan te wennen, te wennen aan dat Puck, Joeri en ik een gewoon leven hebben als Emiel op het woonhuis is. En dat wil ik eigenlijk niet. Ik wil er niet aan wennen dat hij weg is.

De planning is om in de avond bij de koffie de verjaardag van Emiel nog op het woonhuis te vieren met leiding en bewoners. Bepakt en bezakt met schone was, en cakejes voor bij de koffie, komen we op het woonhuis aan. De eerste bewoner wil Emiel meteen een hand geven en hem feliciteren. Ik kan hem tegenhouden en zeg snel: "Emiel wil geen hand, wel heel lief van je, maar alleen gefeliciteerd zeggen is goed." Een beetje verbouwereerd druipt deze bewoner af. Emiel is zichtbaar moe. In de keuken leggen we de cakejes op een schaal en dan komt een bewoner van het aangrenzende woonhuis vol overgave met uitgestrekte hand op Emiel aflopen. Er staan drie leidsters in de keuken, en ik voel me daardoor wat minder geroepen om meteen in te grijpen. Toch probeer ik deze bewoner tegen te houden met dezelfde woorden als waarmee ik de andere bewoner tegenhield, maar deze keer komt het niet aan en hij stoomt zo door, met de intentie om Emiel ook nog eens een stevige verjaardagsknuffel te geven. En dan knapt Emiel. Hij mept de hand van de bewoner weg en schreeuwt en schopt en loopt naar zijn kamer. Onderweg gooit hij wat stoelen in de lucht en trapt tegen alles wat voor zijn voeten komt. Hij ploft op bed met zijn gezicht in het kussen, snikkend... De bewoner raakt ook volledig overstuur en leidsters kalmeren hem en ik loop Emiel achterna.

Emiel wil de huiskamer niet meer in, niet zijn verjaardag vieren met zijn stomme huisgenoten. Als hij een beetje gekalmeerd is stel ik voor alvast te douchen. Dat wil Emiel wel. Schoorvoetend gaat hij onder de douche en ik zit erbij op een krukje. Doodmoe, wij allebei. Het was toch too much. Terwijl ik zo zorgvuldig had nagedacht over zijn verjaardag. Eigenlijk is het elk jaar "feest" van de herfstvakantie tot na de kerstvakantie. Het begint met de spanning wat Emiel voor zijn verjaardag zal vragen, na zijn verjaardag begint de spanning voor Sinterklaas en dan de spanning voor het vuurwerk, waar hij bang voor is. Wat voor andere mensen gezellige, warme, familie-weken zijn, is het voor Emiel een poel van spanning en onzekerheid. Sinterklaas vieren we niet meer, Emiel weet ruim van te voren wat hij krijgt aan cadeautjes...er komt bijna geen visite, en toch...toch valt het niet te regisseren. Zo'n drama is het nou ook weer niet, maar het raakt mij enorm, om mijn menneke zo machteloos te zien, zo vol spanning, zoveel moeite hebbend met feestdagen en vakanties.

Anyway, na het douchen is de lucht wat geklaard en de leiding stimuleert Emiel om het goed te maken met de medebewoner. En die wil het natuurlijk goed maken met het geven van een hand, maar dat weten we gelukkig te voorkomen. De leidsters pakken het enorm goed aan. Daar lette ik natuurlijk goed op, hoe doen zij dat bij dergelijke escalaties. Er worden niet zoveel woorden aan vuil gemaakt, Emiel wordt vooral aangesproken op dat hij toch echt wel jarig is en we het wel heel fijn zouden vinden als hij nog mee koffie drinkt met de groep. Dan komt er nog een bewoner thuis die meteen ook Emiel wil feliciteren, en nu begint iedereen meteen te roepen "Emiel wil geen hand!!!!" Zijn huisgenoot schrikt zich een hoedje en snapt er niks van, maar zijn moeder is erbij en die legt hem uit dat Emiel echt geen hand hoeft. Daarna drinken we koffie en ranja en smullen van de cakejes. Toch heel fijn om het zo nog af te sluiten en dat Emiel zijn verjaardag positief afrondt.

Daarna breng ik hem naar zijn kamer en naar bed. Hij is uitgeput...

In de keuken praat ik nog na met de leidsters en stap dan weer in de auto naar huis, waar Joeri op de bank op me zal zitten te wachten.

Ik ben kapot. Wat een verjaardag. En thuis gaat de molen weer door. Aandacht geven aan Joeri, aan Puck, aan de hond, en donderdag er weer vroeg uit en naar het werk.

Op naar Sinterklaas op school, (Emiel moet een surprise maken voor een klasgenoot, lees: ik maak een surprise), kerstvakantie waarbij Emiel veel meer dagen op het woonhuis zal doorbrengen dan dat ik zelf zou willen, maar is wel verstandig.

Komende week nog een middagje ziekenhuis met vervolg allergie onderzoek. Ook enorm belastend, vooral omdat hij anderhalf uur moet wachten na de test. Maar goed, opa en oma gaan dat ziekenhuisbezoek met hem doen. Dan kan ik thuis zijn voor Joeri. Mijn andere menneke van 14. Die wel zegt dat hij het helemaal niet erg vindt als ik niet thuis ben, maar me wel appjes stuurt met de vraag wanneer ik weer thuis ben en elke avond gezellig naast me op de bank komt zitten.

Een goede kennis van me zei laatst tegen me: " Sanne, het leven is geen ponykamp."

Die vond ik wel heel grappig. Nee, het leven is geen ponykamp. Het leven is bij tijd en wijle helemaal niet zo tof. Gelukkig zijn er dan altijd ook weer momenten van geluk, van tevredenheid, van voldoening. Emiel die blij is met zijn mobiel. Joeri die gezellig bij me op de bank zit. Puck die bij de herstart van haar studie alle vakken heeft gehaald in de eerste tentamenweek. Lachen met vriendinnen, voldoening op het werk. En ik kan het niet vaak genoeg herhalen; de ongelooflijke rijkdom die ik mag ervaren met mijn drie geweldige pony-kinderen. Wat een uitdaging, wat een liefde, en wat een struggle als één van de pony's tijdelijk op hol slaat. En Fred, weliswaar ook geen pony, maar wel de liefste hond van ons kampje.

Informatie over drugs verandert regelmatig. De aankoop van recepten op het web kan een geweldige methode om de begroting te besparen op recepten zijn. Medicijnen, geen twijfels, gaat je leven te verbeteren. Als u beschouwen cialis, u misschien wilt weten over cialis bestellen. Mogelijk je leest over viagra 100mg kopen. Kwesties, zoals cialis kopen, zijn verbonden optie soorten . Een lange lijst van voor geneesmiddelen op recept kunnen erectiele dysfunctie reden, waaronder populaire bloeddruk medicijnen, pijnstillers, en sommige antidepressiva. Voorbereidende aan het opdracht geven Viagra of een andere drug, vertel uw arts als u allergieën. Praat met uw zorgverzekeraar voor meer info. Vergeet niet, de het beste manier om nep-medicijnen te voorkomen is om receptplichtige geneesmiddelen hoe Viagra te kopen van een goed doordacht van website waarmee u comfortabel.

Sponsors

logo slogan NL 300rgb
LogoVanBodegom
20170804 ONE LOGO FC 01
 

Copyright steun22Q11.nl © 2014. All Rights Reserved.